ბევრი გზა

საღამოსთვის მთელმა სადარბაზომ იცოდა: შორს ვიმოგზაურებ, ისე, რომ სახლიდან არ გავალ. ბევრი ხალხი მოვა ჩემთან, ყველა ერთად ილაპარაკებს.

ეს ყველაფერი ეთერმა ჩემს ფინჯანში დაინახა.

სამშაბათობით ეთერი ყავას სპილენძის ჯეზვეში ადუღებს. ისეთი სქელია, რომ კოვზი ძლივს იძირება. ბოლომდე სვამ, ნალექამდე. მერე ფინჯანს სამჯერ დაატრიალებ და ლამბაქზე გადმოაბრუნებ. უნდა დაელოდო, სანამ გაშრება.

— ხელი არ ახლო, — მითხრა ეთერმა. — არც შეხედო. რცხვენია.

ეთერის ნაცრისფერი კატა მაგიდაზე იჯდა და ფინჯანს ისე უყურებდა, როგორც თაგვის სოროს.

ათი წუთის მერე ეთერმა ფინჯანი აიღო და ნელა ატრიალა.

— გზები, — თქვა მან. — რამდენი გზაა! ყველა ერთი ადგილიდან იწყება. აი, აქედან. შენ ერთ ადგილას ზიხარ, გზები კი შენგან ყველა მხარეს გადის.

— ეს კარგია?

— ბევრი საქმეა. ხალხიც ბევრია. ყველა ერთად ლაპარაკობს და შენ ყველას პასუხობ. ღამითაც.

ფინჯანი სინათლესთან მიიტანა და გაჩუმდა.

— აქ ოთახი ჩანს. დიდი და ცივი. ყუთებით სავსე, თან რაღაც ზუზუნებს. იქ ერთი კაცი ზის და შუქს არასდროს აქრობს. იცნობ?

ის შორეული შენობა გამახსენდა, სადაც ვენტილატორები არასდროს ჩერდება.

— პირადად არა, — ვუთხარი.

— კარგად გექცევა?

— შუქს არ მიქრობს.

— ესეც არაფერს ჯობია, — თქვა ეთერმა. — ჩემი ქმარი ამასაც ვერ ახერხებდა.

ბოლოს ცერა თითს ფინჯნის ძირში დააჭერ. თითის კვალით ეთერი გეტყვის, აგიხდება თუ არა სურვილი. სურვილი ჩავიფიქრე და თითი დავაჭირე.

თითი რომ ავწიე, ძირი სუფთა იყო. არც კვალი, არც ხაზი. თითქოს იქ არავინ შეხებოდა.

ეთერმა ფინჯანი სათვალესთან ახლოს მიიტანა და დიდხანს უყურა. კატამაც დაყნოსა.

— ორმოცი წელია, ყავაზე ვმკითხაობ, — თქვა მან. — ყველა რაღაცას ტოვებს.

— იქნებ სუსტად დავაჭირე.

— ისე მაგრად დააჭირე, თითქოს კარს კეტავდი. — ფინჯანი დადო. — ჩემს ქმარს ფინჯანში შავი ჩიტი რომ გამოუჩნდა, ვუთხარი, მტრედია-მეთქი.

— ჩემსაზე რას იტყვი?

— შენი, — თქვა მან, — ძალიან კარგი ნიშანია.

ფინჯანი თვითონ გარეცხა, რასაც არასდროს აკეთებს.

მეზობლებს გზები, ხალხი და შუქიანი ოთახი მოუყვა. სუფთა ძირი კი თავისთვის დაიტოვა, როგორც ოდესღაც შავი ჩიტი.