ოთახის ტემპერატურა

— ოცდაერთი და ოთხი, — თქვა ეთერმა და თერმომეტრი ფანჯარას მიუშვირა. თითქოს ფანჯარა სხვა რამეს ეტყოდა.

დილით დაიწყო, კიბეზე. ეთერმა შემომხედა და მითხრა, ფერმკრთალი ხარო. ვუთხარი, ყოველთვის ასეთი ვარ-მეთქი. — სწორედ ამას ვამბობ, — მიპასუხა. შუადღისთვის მთელმა სადარბაზომ იცოდა, რომ ლუკა ავად იყო.

მეზობლები რიგრიგობით მოდიოდნენ. ვალიკომ ნახევარი ლიტრი ჭაჭა და სუფთა წინდა მოიტანა. ჭაჭა მკერდზე უნდა წამესვა, წინდა მერე კისერზე უნდა შემეხვია. — ოღონდ არ დალიო, — თქვა და ბოთლს სინანულით შეხედა. გიამ ჟოლოს მურაბა მოიტანა და მირჩია, კარგად გაოფლიანდიო. პატარა ანიმ ნახატი მომიტანა: ლოგინში ვწევარ, მთლად მწვანე წინწკლებში. — რომ იცოდე, როგორი ხარ, — მითხრა.

ეთერის დივანზე ვიწექი, მძიმე, ირმებიანი საბნის ქვეშ. ყველაფერს ვაკეთებდი, რასაც მეუბნებოდნენ. მურაბიანი ჩაი დავლიე. ვალიკომ მკერდზე ჭაჭა წამისვა. ერთხელ ფრთხილად დავახველე. უხერხული იყო: ამდენი ხალხი და არც ერთი სიმპტომი.

— გესმის? — იკითხა გიამ. — ღრმა ხველა აქვს.

მერე ეთერმა ძველი ვერცხლისწყლიანი თერმომეტრი ჩამოფერთხა და იღლიაში ამომიდო. — ათი წუთი. ნუ ლაპარაკობ, თორემ სიცხე დაიწევს.

ათი წუთი არავინ ლაპარაკობდა. ძაღლი მურია შემოვიდა და ფეხებზე დამაწვა.

ოცდაერთი და ოთხი.

— ეს სიცხე კი არა, ამინდია, — თქვა ვალიკომ.

— ბიძაჩემ თენგიზსაც ოცდაერთი ჰქონდა, — თქვა გიამ. — დაკრძალვის დღეს.

ეთერმა თერმომეტრი ისევ ჩამოფერთხა და ისევ ამომიდო. ისევ ოცდაერთი და ოთხი. კედელზე, კალენდართან, მეორე თერმომეტრი ეკიდა, კიტრის ფორმის. ისიც ოცდაერთს აჩვენებდა. კიტრს კმაყოფილი სახე ჰქონდა.

ეთერი დივნის სახელურზე ჩამოჯდა და დიდხანს ჩუმად იყო. ასე ჩუმდება ხოლმე, როცა ფიქრობს, სადილად რა მოამზადოს.

მერე ადგა. ფანჯარა დახურა. საძინებლიდან თავისი ზეთის რადიატორი მოიტანა, დივანთან დადგა და ბოლომდე მოუმატა. კარი მიხურა და კარის ძირში პირსახოცი ფეხით მიაჩოჩა.

— ახლა კიდევ ერთხელ, — თქვა.

შვიდი საათისთვის ოთახი აბანოს დაემსგავსა. ვალიკომ ჟაკეტი გაიხადა. გია სადარბაზოში გავიდა, გრილზე. ანის ნახატს კუთხეები აეკეცა. მურია კართან, პირსახოცზე წამოწვა და ენა გადმოაგდო.

ეთერმა თერმომეტრი ამომიღო და ლამპას მიუშვირა.

— ოცდათექვსმეტი და ექვსი, — თქვა და სახე გაუნათდა. — აი, ხომ ხედავ. კარგად ხარ.

— რა მჭირდა?

— ცივი ბინა, — მიპასუხა. — ამ კვირას ყველას სჭირს.