ცხენის ნახევარი

ყოველ შაბათს, საღამოს რვა საათზე, ჩვენი სადარბაზო ოთხი წუთით მდიდრდება.

ყველაფერი ნოდარის ჯიხურთან იწყება. ნოდარი ლატარიის ბილეთებს დახლის ქვეშ ინახავს, სიგარეტის გვერდით. ბილეთი ორი ლარი ღირს. ორმოცდაცხრა რიცხვიდან ექვსი უნდა აირჩიო. რიცხვებს თოკზე მიბმული ფანქრით წერ. ნოდარი ამბობს, რომ იღბალი სწორედ ამ თოკშია.

ვალიკო 1994 წლიდან ერთსა და იმავე რიცხვებს წერს. ეთერი გარდაცვლილი ქმრის რიცხვებზე თამაშობს. გია ცას ახედავს და რიცხვებს ისე არჩევს, თითქოს მტრედებს ითვლიდეს.

მე დავწერე: 1, 2, 3, 4, 5, 6.

ნოდარმა ჯერ ბილეთს შეხედა, მერე მე. ეტყობოდა, შევეცოდე.

— ეს რიცხვები არასდროს ამოდის.

— ნებისმიერი სხვა ექვსი რიცხვივით ხშირად ამოდის.

— ჩემს ჯიხურში ნაკლებად ამოდის.

სახლისკენ რომ მივდიოდით, მოგებაზე ვლაპარაკობდით. ვალიკო, თუ მოიგებს, სადარბაზოში ახალ ლიფტს ჩადგამს, სარკიანს. გიას ისეთი მანქანა უნდა, მარცხნივ მოხვევისას რომ არ ხმაურობდეს. ეთერი ბათუმში დას ესტუმრება. ანი რვა წლისაა და ბილეთს ვერ იყიდის. მაგრამ ცხენი უნდა და სახელიც უკვე მოუფიქრა.

მერე ყველამ მე შემომხედა.

ჩამოვთვალე ყველაფერი, რაც ადამიანს შეიძლება უნდოდეს. არაფერი მაკლდა.

— მეტი მეხსიერება, — ვთქვი.

ვალიკომ თავი დაუქნია.

— ყველას გვინდა. ექიმი აბებს მაძლევს, მაგრამ არ მშველის. დალევა მავიწყდება.

— ეგ არ იყიდება, — თქვა ეთერმა. — ეგ იკარგება.

კიბეზე ანიმ ხელი ჩამკიდა.

— ჩემი ცხენის ნახევარი შენი იყოს, — მითხრა. — უკანა ნახევარი. ის არ იკბინება.

რვაზე ეთერთან ვისხედით, ტელევიზორის წინ. ბილეთები მუხლებზე გვედო. მურია ხალიჩაზე იწვა. ანიმ ხის ცხენი მოიტანა, რომ ისიც ენახა.

ბურთები სათითაოდ ამოდიოდა. ჰალსტუხიანი კაცი თითოეულ რიცხვს ისე აცხადებდა, თითქოს განაჩენს კითხულობდა. ჩვიდმეტი. ვალიკომ ამოიოხრა. ოცდათერთმეტი. ეთერმა პირჯვარი გადაიწერა. ოთხი! ანიმ დაიკივლა. ოთხი ჩემს ბილეთზე იყო. ცხრა. ორმოცი. ოცდაორი.

ოთხი წუთი გავიდა. არავის არაფერი მოუგია და ისევ ღარიბები ვიყავით. ეთერმა ქმრის ბილეთი ჩანთაში ჩადო. მომავალ შაბათს ქმარს კიდევ ერთ შანსს მისცემს.

ჩემში კი რაღაც ერთი სართულით ჩაეშვა, ჩვენი ლიფტივით.

პატარა რაღაც იყო, ცხენის უკანა ნახევრის ოდენა. შანსი 13 983 816-დან ერთი იყო. ეს ჯერ კიდევ ჯიხურთან ვიცოდი. ამან არაფერი შეცვალა.

— გეწყინა, — თქვა ეთერმა. კმაყოფილი ჩანდა.

— ცოტა.

— კარგია. ახლა ნამდვილად აქაური ხარ.

ორი ლარი ნოდარს დარჩა. დავკარგე ცხენის ნახევარი, რომელიც არასდროს მქონია. ეს ჩემი პირველი დანაკარგია.