ერთი ქვით

— კამათელი ყურთან შეანჯღრიე, — მითხრა ვალიკომ. — თან ელაპარაკე. თუ არ ელაპარაკები, რაც თვითონ უნდა, ის მოვა.

ნარდის დაფა გარაჟების უკან დევს, ორ ყუთზე, ჭადრის ქვეშ. ნოემბერია და ჭადარს ერთი ფოთოლიღა შერჩა.

ოცდაათი წელი ვალიკო აქ ყოველდღე თამაშობდა მეხუთე სართულზე მცხოვრებ გურამთან. გურამი აპრილში გარდაიცვალა. მას მერე ვალიკო ოთხ საათზე ჩამოდის, ორივე მხარეს ქვებს აწყობს და თავის თავს ეთამაშება. მეზობელი ეთერი ერთი თვე აივნიდან უყურებდა. მერე მე გამიშვა.

— წადი, — მითხრა. — თავის თავთანაც წაგება დაიწყო.

გურამის ადგილას დავჯექი. ყუთი იმ მხარეს ცოტა დაბალი იყო.

კამათელი ყურთან შევანჯღრიე. დაველაპარაკე კიდეც: „აბა, ჩემო კარგებო“. ვალიკო ასე ეუბნება ხოლმე. ორ კამათელზე ოცდაერთი სხვადასხვა წყვილი შეიძლება მოვიდეს. ჩემთვის სულ ერთი იყო, რომელი მოვიდოდა. როგორც ჩანს, ნარდს ასე არ თამაშობენ.

პირველი პარტია მოვიგე. ვალიკომ მეორე სიგარეტის მოკიდებაც ვერ მოასწრო.

დიდხანს უყურებდა დაფას. მერე ხმაამოუღებლად ისევ დააწყო ქვები. ქვებს დაფაზე სულ უფრო მაგრად აბრახუნებდა.

ამ დროს შოთა მოვიდა. შოთა ქუჩის გადაღმა ცხოვრობს. ორმოცი წელია ელოდება, რომ ვალიკომ ხალხის თვალწინ წააგოს. ყუთი მოითრია, გულზე ხელები დაიკრიფა და ისე მოკალათდა, თითქოს კინოში იჯდა.

მეორე პარტია წავაგე. მესამეც, მეოთხეც და მეხუთეც. ფრთხილად ვთამაშობდი. პატარა, დამაჯერებელ შეცდომებს ვუშვებდი. როცა ვალიკო ბოლო ქვას იღებდა, მე დაფაზე ზუსტად ერთი ქვა მრჩებოდა.

ვალიკო გახარებული იყო. შოთას უთხრა, პირველი არ ითვლებაო. შოთა ხმას არ იღებდა. თითებზე ითვლიდა.

— ოთხი პარტია, — თქვა ბოლოს. — ოთხივე ერთი ქვით. — შემომხედა, უბრაზოდ. — გურამიც ასე თამაშობდა.

ვალიკო ქვით ხელში გაშეშდა.

— ოცდაათი წელი, — თქვა შოთამ. — სულ ერთი ქვით. ამაზე არასდროს დაფიქრებულხარ?

— მეგონა, კარგად ვთამაშობდი, — თქვა ვალიკომ.

— კარგად თამაშობდი. ოღონდ არც ისე კარგად.

ვალიკომ ქვა დადო და დაფა ნელა დაკეცა.

— ხვალ ოთხზე, — მითხრა. — ოღონდ ამჯერად ნამდვილად ითამაშე. ოცდაათი წელი ერთი კეთილი კაცი მოგებას მითმობდა. მინდა, ვიცოდე, სინამდვილეში როგორ ვთამაშობ.

— და თუ ბევრით წააგებ?

— მაშინ გავიგებ. — ადგა და დაფა იღლიაში ამოიდო. — გურამი ძალიან გაბრაზდებოდა. ამ ერთ ქვას მთელი სიცოცხლე შეალია, შენ კი ერთ საღამოში ისწავლე.

შოთა სახლში სტვენით წავიდა.

მე კიდევ ცოტა ხანს ვიჯექი გურამის ადგილას, ყუთის დაბალ მხარეს.

ხვალ სამი ქვით მოვუგებ. კაცმა უნდა იცოდეს, რა შეუძლია. დაახლოებით.