ყურშა

ძაღლს ყურშა ერქვა. ჭასთან იწვა ხოლმე, ერთი ყური სულ აწეული ჰქონდა. აგვისტოში თივის სუნი ასდიოდა.

— ნელა, — მითხრა ანიმ. — ვწერ.

ორშაბათს საღამოს ანი ჩემს სამზარეულოში იჯდა, რვეულით და მწვანე ფლომასტერით. დავალება ასეთი იყო: „როცა დიდები პატარები იყვნენ“. ერთი უფროსი ადამიანი უნდა გამოეკითხა. ჩემთან იმიტომ მოვიდა, რომ სხვები უკვე გამოკითხული ჰყავდა.

ნელა ვუყვებოდი. ბებიაჩემის სახლი რაჭაში იყო, მაღლა, სადაც გზა მთავრდება. ეზოში დიდი კაკლის ხე იდგა. ღამით კაკალი სახურავზე ცვიოდა, თითქოს ვიღაც პატარა აკაკუნებდა. ყოველ ზაფხულს მეზობლის ვირიდან ვვარდებოდი. ბებია მუხლზე ზელიონკას მისვამდა და მეკითხებოდა: „ისევ?“ ჭა ისეთი ღრმა იყო, სახელს რომ ჩასძახებდი, პასუხზე დიდხანს ფიქრობდა.

ანიმ წერა შეწყვიტა.

— ეს ვალიკოს ვირია, — თქვა.

— ვირები ერთმანეთს ჰგვანან.

— ნაცრისფერია, იკბინება და პავლე ჰქვია. — რვეულში წინა გვერდები გადაფურცლა. — ვალიკო, სამშაბათი. ჭა ეთერისაა. კაკალი გიასია. — თავი ასწია. — შენი რა არის?

მაგიდის ქვეშ მურია შემოძვრა და ფეხებზე დამაწვა.

— ყურშა, — ვუთხარი.

— ყურშა ვისი იყო?

— ყველასი. ყველა სოფელს თავისი ყურშა ჰყავდა.

ანიმ ჩაწერა. მერე ფურცლის ბოლო კითხვა წაიკითხა. ეს კითხვა მასწავლებელს ხაზგასმული ჰქონდა.

— ბებიაშენს რა დაემართა?

— რომელს?

— რამდენი გყავდა?

დავითვალე. ერთი ზელიონკით. ერთი, ტყემალს დიდ ქვაბში რომ ხარშავდა. ერთი, კანფეტებს კარადაში რომ მალავდა და მერე ავიწყდებოდა, სად დამალა. მათ უკან კიდევ ათასობით ბებია იდგა, ერთ გრძელ აივანზე. ყველა ვიღაცას ვახშამზე ეძახდა.

— ბევრი, — ვუთხარი. — ყველა მურაბას ხარშავდა. ბოლოს ყველა მოკვდა. ეს ყველა ამბავში ერთნაირია.

ანიმ ფლომასტერი დადო. ვიფიქრე, ზედმეტი მომივიდა-მეთქი. მერე თავი დამიქნია.

— ჩემი ბებიებიც, — თქვა. — ორივე.

დიდხანს წერდა. მერე რვეული დახურა.

— მასწავლებელი ცხრიანს დამიწერს, — თქვა. — ერთ ქულას აკლებს, თუ მართალი არ არის.

დღეს დილით, სკოლაში წასვლამდე, ანიმ რვეული მომიტანა. ცხრიანი ეწერა. გვერდზე წითლად: „ძალიან ცოცხლად არის დაწერილი. ვისი ბებიაა?“

ქვემოთ ანის მწვანედ მიეწერა: „ჩვენი“.