ადგილი მძღოლის უკან

პირველი მონეტა ხელისგულზე დიდუბეშივე დამეცა. მარშრუტკა ჯერ ადგილიდან არ დაძრულიყო. მერე მეორე მოვიდა, მერე დაჭმუჭნილი ხუთლარიანი. ფული ხელიდან ხელში გადმოდიოდა, როგორც გაკვეთილზე პატარა წერილი.

— უკნიდან, ორი კაცის! — დაიძახა ვიღაცამ.

ეს ეთერმა მოიფიქრა. მცხეთის მარშრუტკაში მძღოლის უკანა ადგილი უბრალო ადგილი კი არა, სამსახურია. ვინც იქ ზის, ფულს აგროვებს, მძღოლს აწვდის და ხურდას უკან აბრუნებს. ეთერმა იქ დამსვა, თვითონ ფანჯარასთან დაჯდა. კალთაში ხურმით სავსე ჩანთა ედო, დასთან მიქონდა.

— რიცხვები გიყვარს, — მითხრა. — აჰა, ბევრი რიცხვი.

მძღოლს ჯემალი ერქვა. სარკეზე კრიალოსანი ეკიდა. ჩემს ადგილზე წითური კატა იწვა. ჯემალმა კატა გააგდო:

— ადექი, შენ ფულს არ იხდი.

მგზავრობა ორი ლარი ღირდა. სტუდენტმა ათლარიანი მომაწოდა, რვა ლარი დავუბრუნე. ერთ ქალს კალათით მამალი მიჰყავდა. ორივესთვის გადაიხადა და იკითხა, მამალს ფასდაკლება ხომ არ ეკუთვნისო. ჯემალმა უთხრა, თუ იყივლებს, სრულ ფასს გადაიხდისო. მამალმა არ იყივლა. ქალს ერთი ლარი დავუბრუნე.

გზის ნახევარზე ჯემალი აღარ ითვლიდა, რასაც ვაწვდიდი. პირდაპირ ყუთში ყრიდა.

— სად მუშაობდი? — მკითხა და სარკეში შემომხედა. — ბანკში?

— დაახლოებით.

მცხეთაში, ტაძრის გალავანთან, ჯემალმა ძრავა გამორთო. ფული ყუთიდან კალთაში გადმოყარა და დათვალა. მერე მოტრიალდა და თითით ჩვენც დაგვთვალა, როგორც მასწავლებელი ითვლის ბავშვებს ექსკურსიაზე.

— თოთხმეტი მგზავრია, — თქვა. — ცამეტმა გადაიხადა.

მარშრუტკაში სიჩუმე ჩამოვარდა. ყველა ერთმანეთს უყურებდა. მამალი სტუდენტს უყურებდა.

— ცამეტი ვართ, — ვთქვი მე.

ჯემალმა ნიკაპით ჩემკენ მიანიშნა.

საკუთარ თავს დავხედე: პალტოს, მუხლებს, ხელს, რომელშიც სხვების ფული ჯერ კიდევ თბილი იყო. საკუთარი თავის დათვლა აზრადაც არ მომსვლია.

— ეს სულ ასეთია, — თქვა ეთერმა. — სუფრასთანაც. წინ თეფშს დავუდგამ, ის კი სხვას გაუწვდის.

ორი ლარი ყუთში ჩავაგდე.

მეგონა, უფრო ძვირი ვღირდი.

უკან რომ ვბრუნდებოდით, უკვე ბნელოდა. მძღოლის უკანა ადგილზე ისევ წითურ კატას ეძინა. ამჯერად ჯემალმა აღარ გააგდო. მე კი კართან დამსვა.

— ხვალაც მოდი, — მითხრა. — შენზე უკეთ არავინ ითვლის. ოღონდ საკუთარი თავით დაიწყე.