ერთი სანთელი

— შენ დაბადების დღე არ გაქვს, — მითხრა ანიმ კიბეზე და უჯრედიანი ფურცელი გამომიწოდა.

ეს მისი სია იყო. მთელი ჩვენი სადარბაზო, თითო ხაზზე თითო მეზობელი, მწვანე ფლომასტერით. ეთერი — მარტი. ვალიკო — ივლისი, გვერდით პატარა სიგარეტი ეხატა. გია — „ცივი თვე“. მურიასაც ჰქონდა ხაზი: „როცა მოუნდება“. ჩემი ხაზი ცარიელი იყო.

— ყველას აქვს, — თქვა ანიმ. — როდის დაიბადე?

— სექტემბერში.

— სექტემბერი გავიდა. — ისე შემომხედა, როგორც მასწავლებელი დაგვიანებულ დავალებას უყურებს. — ესე იგი, დღესაა.

ანის არავინ ეკამათება. საღამოს ექვს საათზე ეთერს უკვე ნაპოლეონი ჰქონდა გამომცხვარი. ნაპოლეონს ორი დღე უნდა. ეთერმა ნახევარ დღეში მოასწრო და ეს სახეზე ეტყობოდა. ვალიკომ ბოთლი მოიტანა, სადღეგრძელოც მზად ჰქონდა. გიამ თავისი სკამები ამოიტანა, რადგან მე მხოლოდ ოთხი სკამი მაქვს, ოთხივე ერთნაირი.

ანი ტორტთან იდგა, სანთლების კოლოფით ხელში.

— რამდენი წლის ხარ?

— ახალი ვარ, — ვუთხარი.

— გიას ღვინოსავით?

— იმაზეც ახალი.

ანი დაფიქრდა და ერთი სანთელი ჩაარჭო, ზუსტად შუაში, სულ სწორად. ვალიკომ სანთებელით აანთო და „მრავალჟამიერი“ წამოიწყო. მარტო მღეროდა, სამი კაცის მაგივრად. დანარჩენები იქ აჰყვნენ, სადაც სიტყვები ახსოვდათ.

— ახლა ჩაიფიქრე, — თქვა ეთერმა. — და ერთი შებერვით ჩააქრე, თორემ არ ითვლება.

თვალები დავხუჭე, რადგან ასე იციან. მერე ღრმად ჩავისუნთქე და შევუბერე.

ალი არ შეირხა. პატარა და სწორი იდგა, როგორც გუშაგი.

— უფრო ძლიერად, — თქვა ვალიკომ.

უფრო ძლიერად შევუბერე. ალი ცოტა გადმოიხარა ჩემკენ, თითქოს უნდოდა გაეგო, რას ვეუბნებოდი.

სამზარეულოში სიჩუმე ჩამოვარდა. გიამ ეთერს შეხედა. ეთერმა ტორტს. მაგიდის ქვეშ მურიამ თავი ასწია.

ანი ჩემ გვერდით სკამზე აძვრა.

— ერთად, — თქვა. — სამზე.

სამზე ისე შეუბერა, რომ ტორტიდან ნამცეცი აფრინდა. სანთელი ჩაქრა. ნაცრისფერი ბოლი წვრილ ძაფად ავიდა ლამპისკენ. ყველამ ტაში დაუკრა. ვალიკომ თქვა, ჩვენს დროს კაცი სანთელს თვითონ აქრობდაო. ეთერმა შეახსენა, რომ ივლისში ვალიკომ ოთხჯერ სცადა და ბოლოს შვილიშვილმა ჩაუქრო.

ანი სკამიდან ჩამოხტა.

— შენც ხომ დამეხმარე, — მითხრა თბილად.

მერე, ჭურჭლის რეცხვისას, მკითხა, რა ჩავიფიქრე.

— თუ გეტყვი, არ ამიხდება.

— არავის ვეტყვი.

— მაშინ მით უმეტეს არ ამიხდება.

კმაყოფილი წავიდა სახლში. თავის სიაში, ჩემი სახელის გვერდით, მწვანე ფლომასტერით თარიღი ჩაწერა. იქვე, ფანქრით, პატარა კითხვის ნიშანი დასვა.

მე მეორე სანთელი ჩავიფიქრე.