მაჭარი

გიას ღვინო აბაზანაში დგას, ოცლიტრიან ლურჯ ბალონში. ზემოდან პირსახოცი აფარია. გია ამბობს, რომ პირსახოცი ღვინოს ამშვიდებს.

ყურძენი ოქტომბერში ფეხით დაწურა, პლასტმასის ტაშტში. მთელი ეზო აივნებიდან უყურებდა. კვირას გადაწყვიტა, რომ დრო მოვიდა. სამ მეზობელს დაუკაკუნა: ვალიკოს, ეთერს და მე.

— დღეს მეგობრები არ ხართ, — გვითხრა. — დღეს დეგუსტატორები ხართ.

სამზარეულოში დავსხედით. პირველ ჭიქაში ღვინო ჩაის საწურით ჩაასხა. ღვინო თითქმის შავი იყო და მკვეთრი სუნი ჰქონდა.

პირველმა ვალიკომ დალია. დიდხანს გააჩერა პირში, მერე ფანჯარაში გაიხედა.

— შენი ბაბუის ღვინო ჯობდა, — თქვა. — მაგრამ შენს ბაბუას ვენახი ჰქონდა.

ეთერმა მხოლოდ ტუჩები დაასველა.

— ცოცხალია, — თქვა. ეთერის პირში ეს ყველაფერს შეიძლება ნიშნავდეს.

მერე ჩემი ჯერი დადგა. ჭიქა სინათლისკენ ავწიე, როგორც ტელევიზორში აკეთებენ. დავატრიალე. ჭიქაში ცხვირი ჩავყავი და ნელა ჩავისუნთქე.

— საფერავია, — ვთქვი. — კახური, ბარიდან, გზისპირა ვენახიდან. ერთი კვირით გვიან დაკრეფილი. სადღაც შიგნით მსხალიც არის.

სამზარეულოში სიჩუმე ჩამოვარდა.

— მსხალი ჩავარდა, — თქვა გიამ. — მეორე დღეს, ხილის ჯამიდან. აღარ ამოვიღე.

— ცოტა წვიმაც, — დავამატე.

— ერთხელ ტაშტში მართლა ჩაწვიმა. — გია დაჯდა. — ვინ გითხრა?

პასუხის მაგივრად ყლუპი მოვსვი, ჩაის კოვზისოდენა. ვალიკოსავით პირში გავაჩერე, სანამ არ გათბა.

— აბა? — მკითხა გიამ.

— ახალგაზრდაა. სუფთაა. ამ თვის ოცდასამში უკეთესი იქნება.

— რატომ ოცდასამში?

— იმიტომ, რომ ოცდასამში უკეთესი იქნება, — ვუპასუხე.

ვალიკოს გაეცინა. ეთერს არ გაუცინია. გიამ პირსახოცზე კალმით 23 დაწერა, ფრთხილად, როგორც ექიმთან მისვლის დღეს ინიშნავენ ხოლმე.

კიბეზე ეთერმა მაჯაზე ხელი მომკიდა და გამაჩერა.

— მსხალი, — მითხრა. — გიას სამზარეულო ეზოს მხარესაა. შენი აივანი ქუჩაზე გადის.

— ჰო.

პასუხს ელოდა.

— ძალიან ხმაურიანი მსხალი იყო, — ვუთხარი.