ცხრამეტი სანტიმეტრი

ნოდარი ამბობს, რომ მტკვრის თევზი საჭმელად არ არის. ის მოსაყოლადაა.

ნოდარს საცხობთან ჯიხური აქვს. შაბათობით ფანჯარაზე მუყაოს ფურცელს კიდებს: „მალე მოვალ“. დილის ექვს საათზე კი მდინარეზე ჩადის, მეტეხის ქვემოთ. თან სკამი, ანკესი, თერმოსი და ნახევარი პური მიაქვს. ამ შაბათს მეც წამიყვანა, რადგან ჩვენს ქუჩაზე მხოლოდ მე ვარ, ვინც დილის ცხრამდე ხმას არ იღებს.

— სამი წესია, — მითხრა გზაში. — არ ილაპარაკო. არ გაინძრე. ტივტივას ისე ნუ უყურებ, თითქოს შენი ვალი ჰქონდეს.

სანაპიროზე წითური კატა უკვე გველოდა. ნოდარს არ გაჰკვირვებია.

— ჩემი არ არის, — თქვა. — მდინარისაა. ყოველ შაბათს მოდის.

ნოდარმა პურის გულისგან პატარა ბურთულები მოზილა. მასწავლა, როგორ წამოვაგო ნემსკავზე. ცივ ქვაზე დავჯექი და ანკესი დავიჭირე. ნოდარი ცოტა ხანს მიყურებდა. მერე ამოიოხრა.

— ბოძივით ნუ გაშეშდები. ისე დაიჭირე, თითქოს სხვა რამეზე ფიქრობდე.

მეც ასე მოვიქეცი. მდინარეზე დავიწყე ფიქრი: რა სწრაფად მიედინება, რამდენი კაცი მჯდარა ამ ქვაზე ჩვენამდე. ფიქრით მეთორმეტე საუკუნემდე ვიყავი ჩასული, როცა ტივტივა წყალში ჩაიძირა.

პატარა, ვერცხლისფერი თევზი იყო, ხელისგულისხელა. ნოდარმა ჯერ თევზს შეხედა, მერე თავის ტივტივას, რომელიც დილის ექვსიდან არ განძრეულა.

— ახალბედას ყოველთვის უმართლებს, — თქვა უხალისოდ.

თევზი ვედროში ჩავაგდეთ. კატა ვედროს გვერდით მოკალათდა.

— აბა, — თქვა ნოდარმა. — ჯიხურთან ვალიკო გკითხავს, რამხელა იყო. რას ეტყვი?

— ცხრამეტი სანტიმეტრი.

ნოდარს სახე მოეღრიცა.

— თევზს სანტიმეტრით არავინ ზომავს. ხელებით აჩვენებენ. აბა, მაჩვენე.

ხელები გავშალე. ცხრამეტი სანტიმეტრი.

— უფრო ფართოდ.

ვცადე, მაგრამ ხელები არ დამემორჩილა. ჰაერში გაშეშდა, ზუსტად ცხრამეტი სანტიმეტრის დაშორებით, სახაზავივით. ნოდარმა მაჯებში მომკიდა ხელი და გვერდებზე გამიწია. ხელები ზამბარასავით ისევ უკან დაბრუნდა.

— შენ რა გჭირს?

— თევზი ხომ დავინახე.

— თევზი ყველამ დაინახა! საქმე ეგ არ არის. — თერმოსიდან ყავა დაისხა. სუნით მივხვდი, რომ შიგ ყავის გარდა სხვა რამეც იყო. — მამაჩემი ორმოცი წელი ამ ქვაზე იჯდა და თევზაობდა. ყოველ შაბათს ლოქოს იჭერდა, „ჟიგულის“ ოდენას. მის დაკრძალვაზე ჩვენი ქუჩის ყველა კაცი საფლავთან ასე იდგა. — ხელები კარის სიგანეზე გაშალა. — მღვდელს ეგონა, ახალი წესია.

— ერთხელ მაინც დაიჭირა?

— არასდროს. მასზე ბედნიერი კაცი არ მინახავს.

ათ საათამდე ნოდარს არაფერი დაუჭერია. ჩვენი თევზი კატამ შეჭამა. ნელა ჭამდა და ორივეს გვიყურებდა.

ჯიხურთან ვალიკო უკვე სიგარეტს ელოდა.

— აბა?

ნოდარმა ხელები ჯიხურის ფანჯრის სიგანეზე გაშალა.

— ლუკამ დაიჭირა, პირველივე თევზაობაზე. აი, ამხელა!

ყველამ მე შემომხედა. ხელები ჯიბეებში ჩავიყავი. იქ ვეღარაფერს გაზომავენ.

— კიდევ უფრო დიდი, — ვთქვი. — და ჯერ კიდევ იზრდება.