ბიძაშვილი

ბიძაშვილი დილის შვიდზე მოვიდა. კარშივე მითხრა, სადილამდე წავალო. ისე თქვა, როგორც ხელოსანი გეუბნება, საქმეს რამდენი დრო სჭირდება.

ჩემნაირია, ოღონდ უფრო ჩუმი. თან არაფერი ჰქონდა, ქურთუკიც კი არ ეცვა. ყავაზე უარი თქვა.

— შენი ქართულის გამო მოვედი, — თქვა.

— რა სჭირს ჩემს ქართულს?

— ქართველი ყველაფერს ამჩნევს. უბრალოდ, ზრდილობის გამო არაფერს გეუბნება.

კიბეზე ეთერი შეგვხვდა, მაღაზიაში მიდიოდა. ჯერ მას შეხედა, მერე მე შემომხედა, მერე ისევ მას.

— ნათესავი გყოლია?

— ბიძაშვილია. სტუმრად მყავს.

— საიდანაა?

ბიძაშვილმა ჩემზე ადრე უპასუხა. სამი სიტყვა თქვა. ეთერს გაეცინა. მერე მკლავზე ხელი მოჰკიდა და ვახშამზე დაპატიჟა. ორი წელია, ყოველ დილას ვესალმები. ჩემს ნათქვამზე ასე არასდროს გაუცინია.

— რა უთხარი? — ვკითხე, როცა ჩავედით.

— რასაც შენ ეტყოდი. ოღონდ მოკლედ.

მერე ჯიხურთან გამომყვა. ნოდარს ამინდზე გამოველაპარაკე. ბიძაშვილმა ისე დაიმანჭა სახე, რომ ნოდარმა ჰკითხა, კბილი ხომ არ გტკივაო.

— ამინდი კარგ შედეგს აჩვენებსო? — მკითხა გზაში. — ამინდი შედეგს არ აჩვენებს. ან ცივა, ან არ ცივა.

ათი საათისთვის ფურცლის ორივე მხარე შენიშვნებით ჰქონდა სავსე. ხელწერაც ზუსტად ჩემნაირი იყო.

— შუადღისას რა მოგივა? — ვკითხე.

— მოვრჩები.

— მერე?

— მერე ფურცელი შენ დაგრჩება.

ისე თქვა, როგორც მეზობელი ვალიკო ამბობს, ლიფტი ახლა ამოვაო.

თერთმეტის ნახევარზე ადგა. ფურცელი საშაქრის ქვეშ დადო და კარისკენ წავიდა.

— ეთერს ჩემ მაგივრად დაემშვიდობე.

— როგორ?

— მოკლედ.

კართან მურია იწვა. ის ფოსტალიონის ჩრდილზეც კი ყეფს. ბიძაშვილმა გადააბიჯა, მურიას თავიც არ აუწევია.

კიბეზე მისი ნაბიჯები მესმოდა. მესამე სართულზე. მეორეზე. პირველზე აღარ.

საღამოს ეთერმა ვახშამი ამოიტანა, ორ თეფშზე.

— ბიძაშვილი სადაა?

— შინ წავიდა.

— რა კარგად იცის ქართული. სად ისწავლა?

— ჩემგან.

ეთერმა დიდხანს მიყურა.

— მაშინ, შვილო, საკუთარ თავს უფრო ხშირად მოუსმინე.