მარცხნივ

სექტემბრიდან გიას მანქანა სამმა ხელოსანმა ნახა. სამივემ ერთი სიტყვა თქვა: „ასაკია.“ ამ ერთ სიტყვაში გიამ ას ორმოცი ლარი გადაიხადა.

მანქანა ძველი „ოპელია“, მკრთალი ჩაისფერი. მარცხნივ მოხვევისას რაღაც წკაპუნებს: ტკ-ტკ-ტკ-ტკ. ამ ხმას მთელი კორპუსი იცნობს. ანიმ დახატა კიდეც. ვალიკო ამ ხმას ბაძავს.

ხუთშაბათს დილით გიამ კარზე დამიკაკუნა. გასაღები უკვე ხელში ეჭირა.

— შენ ყველაფერს უსმენ, — მითხრა. — ამასაც მოუსმინე.

სოლოლაკში ჩვენს კვარტალს მანქანით შემოვუარეთ. მარცხნივ, მარცხნივ, მარცხნივ, მარცხნივ. ყოველ მოსახვევში ისევ წკაპუნებდა. გიამ რადიო გამორთო, მერე გათბობა. მერე სული შეიკრა.

— გესმის?

— ძრავა არ არის, — ვუთხარი. — ხმა პანელის უკნიდან მოდის, ჩემი მხრიდან. წუთში ას სამოცჯერ წკაპუნებს.

გიამ გზას თვალი მოაშორა და მე შემომხედა.

— რიცხვები გესმის?

— შენ არ გესმის?

ვთხოვე, ერთხელ მარჯვნივ მოუხვიე-მეთქი. მარჯვნივაც წკაპუნებდა, ოღონდ ნელა, დინჯად.

— ეს მოხვევის მაჩვენებელია, — ვუთხარი. — წინა მარცხენა ნათურა გადამწვარია. ამიტომ ჩქარა წკაპუნებს.

ეზოში ჭიშკართან დავდექი. გიამ მარცხენა მაჩვენებელი ჩართო. უკანა ნათურა ციმციმებდა. წინა ბნელი იყო, როგორც დაცლილი ბინის ფანჯარა.

— სექტემბრიდან არავინ იცოდა, საით ვუხვევდი, — თქვა გიამ.

— ჩვენ ვიცოდით, — თქვა ლეღვის ქვეშ სკამზე მჯდომმა ვალიკომ. — შენ სულ მარცხნივ უხვევ.

ნათურა ჯიხურში ორი ლარი ღირდა. გიამ ეზოში გამოცვალა. მთელი კორპუსი უყურებდა. კაპოტზე ნაცრისფერ კატას ეძინა. ნასიარულევი მანქანის კაპოტი მთელ ქუჩაზე ყველაზე თბილი ადგილია.

მერე გიამ კვარტალს კიდევ ერთხელ შემოუარა. ამჯერად არაფერი წკაპუნებდა. სკამზე ჩამოჯდა და მანქანას ისე უყურებდა, თითქოს სხვისი ყოფილიყო.

— ახლა რაზე ილაპარაკებ? — ჰკითხა ეთერმა.

გიამ არ უპასუხა.

ვალიკომ მკერდზე ხელი დაიდო.

— ლუკა, მეც რაღაც მიწკაპუნებს. მარცხნივ. მხოლოდ კიბეზე.

მკერდზე ყური მივადე. შალის ჟაკეტი, სიგარეტის სუნი, გული თავის რიტმში ცემდა. ქვემოთ კი, მარცხენა მუხლში, პატარა წკაპუნი ისმოდა.

— ასაკია, — ვუთხარი.

კმაყოფილმა ვალიკომ თავი დამიქნია. მერე ზევით, სახლში ავიდა. ჩვენს კორპუსში ეს სიტყვა პირველად გაუხარდა ვინმეს.