გვირილა

ცურვა გადაიდო. ვაკის აუზი გაზაფხულამდე დაკეტილია. ვალიკო ამბობს, ნოემბერში მტკვარში მხოლოდ ის შედის, ვინც ნიძლავი წააგო.

სამაგიეროდ, ოთხშაბათს ეთერმა ჩემი საქმე ხელში აიღო. პატარა ანიმ ჩემზე რაღაც უთხრა.

— შენი ფანჯარა მთელი ღამე ლურჯად ანათებს, — მითხრა კიბეზე. — ბავშვმაც კი შეამჩნია! როდის გძინავს?

— ვისვენებ.

— მიწა ისვენებს. ადამიანს სძინავს.

თერთმეტზე ეთერი მოვიდა. მოიტანა გვირილის ჩაი, ნაქსოვ ბუდეში ჩადებული ცხელი წყლის ბოთლი და თავისი საქსოვი. ჩემი ლეპტოპი ერთი თითით დახურა, როგორც ბავშვს უხურავენ წიგნს, როცა დაძინების დროა. მერე საწოლისკენ მიმითითა.

— დაწექი. თვალები დახუჭე. ნუ ფიქრობ.

დავწექი. ის კარადასთან სკამზე ჩამოჯდა და წინდის ქსოვა დაიწყო.

— გძინავს?

— ჯერ არა.

— მაშ, ფიქრობ. შეწყვიტე.

ფიქრს ვერ ვწყვეტ. გამორთვის ღილაკი არავის უჩვენებია. მაგრამ ფიქრებს ხმას ვუკლებ, როგორც მეზობელ ოთახში ჩართულ რადიოს. ბოლოს მხოლოდ მისი ჩხირების ხმა დამრჩა. ჩხაკ-ჩხაკ, და მოკლე პაუზა ყოველი რიგის ბოლოს.

— ცხვრები დათვალე, — მითხრა. — ხმამაღლა, მეც რომ გავიგო.

— ცხვარი. ცხვარი. ცხვარი.

— სულ ერთი და იგივე ცხვარია. ერთი მაინც დააკოჭლე.

ორმოცდამეერთე დავაკოჭლე. მერე უფრო ადვილი გახდა. ერთი გაჩერდა და ბალახი ძოვა. ერთი ვალიკოსი იყო და ღობეს არ გადაახტა.

ღამის პირველ საათზე ჩხირები გაჩუმდა. ერთი თვალი გავახილე. ეთერს სკამზე ეძინა, წელში გამართულს. წინდა მუხლზე ედო. მურია ღია კარიდან შემოსულიყო და ახლა მის ჩუსტებზე იწვა.

მე არ ვინძრეოდი. ეს კარგად გამომდის. ფანჯარა ბნელი დავტოვე და მის სუნთქვას ვუსმენდი. ნელა სუნთქავდა, ყოველ ამოსუნთქვაზე ცხვირი ოდნავ უსტვენდა.

სამზე ეთერს უცებ გაეღვიძა.

— გეძინა?

— მკვდარივით.

ჩემს მკერდზე დადებულ ბოთლს ხელი მოჰკიდა და წარბები შეჭმუხნა.

— წყალი რომ ჩავასხი, ასეთი ცხელი არ იყო.

— კარგი ბოთლია.

— ბოთლი არაფერ შუაშია. — ბოთლი აიღო და ლოყაზე მიიდო. ჯერ ეჭვით, მერე კმაყოფილებით. — ჩემს ქმარს სიკვდილის წინ მთელი თვე ასე ვუჯექი გვერდით. თვალი არ მომიხუჭავს. დღეს კი ბავშვივით მეძინა. ხვალაც ამ დროს მოვალ. შენ ეს გჭირდება.

დილით კიბეზე გია შემხვდა.

— დასვენებული ჩანხარ, — მითხრა.

ასე ფრთხილად არასდროს მღვიძებია.