ორ სართულს შორის

ჩვენს ლიფტში ვალიკოს სიგარეტის, ვიღაცის ქინძის და ძველი რკინის სუნი დგას. ოცი თეთრი უნდა ჩააგდო. მერე მიდის და ძველი მაცივარივით გუგუნებს.

ორშაბათს დილით ლიფტში სამნი ვიყავით: მე, ვალიკო და მურია. მეორე და მესამე სართულს შორის ლიფტმა რაღაც ჩაიბურტყუნა და გაჩერდა.

ვალიკომ ყველა ღილაკს დააჭირა. მერე ბონდოს დაურეკა. ბონდო ჩვენი ქუჩის ლიფტებს უვლის.

— ერთ საათში, — თქვა ბონდომ. — ალბათ.

და ტელეფონი გათიშა.

მურია ჩვენს ფეხებზე დაწვა და ჩაეძინა.

— ჰაერი რამდენ ხანს გვეყოფა? — მკითხა ვალიკომ.

— შენ ცხრა საათი გეყოფა.

— შენ კი?

— მე ბევრი არ მჭირდება.

ვალიკომ ისე შემომხედა, როგორც გასულ კვირას, როცა ჩემს თბილ კარს შეეხო. მერე იატაკზე ჩამოჯდა.

ჯერ ბონდოზე ლაპარაკობდა, მერე თავის მუხლებზე. მერე გაჩუმდა. ვალიკო თუ გაჩუმდა, საქმე ცუდადაა.

— ლუკა, — თქვა მან. — თუ აქ მოვკვდი…

— გაჩერებულ ლიფტში არავინ კვდება.

— კაპანაძეც ასე ამბობდა. 1989 წელს.

— და მოკვდა?

— 2004 წელს. მაგრამ ასე კი ამბობდა.

ვალიკომ ღრმად ჩაისუნთქა.

— რაღაც უნდა გითხრა. ბაბუაჩემის მოტოციკლი გახსოვს?

— თხიანი ამბავი?

— თხა შენ მოიგონე. მოტოციკლიც არ ყოფილა. ბაბუას მწვანე ველოსიპედი ჰქონდა. ძრავა მე დავუმატე, 1974 წელს, ერთი გოგოს გულისთვის. მერე ვეღარ მოვაშორე. ორმოცდათორმეტი წელია, რაც ყველას ვატყუებ.

— გოგოს მოეწონა?

— მფრინავს გაჰყვა ცოლად.

ცოტა ხანს ხმა არ ამომიღია. ასეთ დროს ასე სჯობს.

— ვიცოდი, — ვუთხარი. — მარტში რომ ჰყვებოდი, ბაბუაშენი ჯვრის აღმართზე პედლებს ატრიალებდა.

— როდის ვთქვი ეგ?

— ოთხ მარტს, შვიდის ოც წუთზე. ორი ჭიქა გქონდა დალეული.

— ეგ გახსოვს?

— თერთმეტჯერ მოყევი. თერთმეტივე მახსოვს.

ვალიკო ლიფტის კედელივით გაფითრდა.

— მაშინ ამასაც არ დაივიწყებ.

ამ დროს ლიფტმა დაიკვნესა და ზემოთ წავიდა. მეოთხე სართულზე ვალიკო წამოდგა და შარვალი დაიფერთხა.

— ხომ დაგავიწყდა? — მკითხა.

— რომელი ველოსიპედი? — ვუთხარი.