ერთი ციფრი

კვირაობით, თერთმეტ საათზე, ჩემი ტელეფონი რეკავს. დიდუბიდან ერთი ქალი მეკითხება, ვჭამე თუ არა.

პირველად სამი კვირის წინ დარეკა. ვუთხარი, ნომერი შეგეშალათ-მეთქი.

— ლევან, — მითხრა, — ნუ დაიწყებ.

აღარ დავიწყე. მას ციალა ჰქვია. ლევანი მისი შვილიშვილია. ლევანის ნომერი ჩემსას ჰგავს, მხოლოდ ბოლო ციფრია სხვა. ლევანი ბათუმში, სასტუმროში მუშაობს და ბებიას არასდროს ურეკავს. ამიტომ კვირაობით ლევანი მე ვარ. თერთმეტიდან თორმეტამდე, სანამ ციალას სერიალი დაიწყება.

ძირითადად ის ლაპარაკობს. კუთხეში, საცხობში, ახალი მცხობელია და პური ღრუბელს ჰგავს. მეზობელმა აივანი ლურჯი ბრეზენტით გადახურა, „სატვირთოსავით“. მუხლები სტკივა, ხან ერთი, ხან მეორე. კატას, ციცოს, ლევანის სკამზე სძინავს და არავის უთმობს.

— შენ? — მეკითხება ბოლოს. — ჭამე რამე?

— ვჭამე.

— რა ჭამე?

— ლობიო, — ვეუბნები ხოლმე. ან: — სუპი.

ერთხელ დაუფიქრებლად ვთქვი: „რაც მაცივარშია“. ციალა დიდხანს დუმდა.

— შენს მაცივარში არაფერი დევს, — თქვა ბოლოს. — მე შენ გიცნობ.

გიამ მეორე კვირას გაიგო. კედლები თხელია, შუადღემდე კი გიას საქმე არ აქვს.

— მოხუც ქალს ატყუებ.

— სიმართლე არ აინტერესებს. აინტერესებს, ვჭამე თუ არა.

— და ჭამე?

— აი, ტყუილი სწორედ ეგ არის.

გასულ კვირას ციალამ ახალი რამ მითხრა:

— თუ რომელიმე კვირას არ დაგირეკე, ნუ მომძებნი. ესე იგი, მოვკვდი. სახლი არეულია და არ მინდა, ასეთი რომ ნახო.

დღეს თერთმეტი შესრულდა. ტელეფონმა არ დარეკა.

თერთმეტს ხუთი წუთი რომ გადასცდა, ფანჯარასთან ვიდექი, ტელეფონით ხელში. თერთმეტს თხუთმეტი რომ გადასცდა, თვითონ დავურეკე. ჩაწერილმა ხმამ მითხრა, აბონენტი მიუწვდომელიაო. ძალიან მშვიდად თქვა, თითქოს ეს ყოველდღე ხდება.

— იქნებ ნამდვილმა ლევანმა დაურეკა, — თქვა გიამ კიბეზე.

ავტობუსით დიდუბეში წავედი. იქ არასდროს ვყოფილვარ, მაგრამ გზა ვიცოდი. საცხობი, სადაც პური ღრუბელს ჰგავს. ლურჯი ბრეზენტი მეოთხე სართულზე. მის ზემოთ კარი, რომლის ზარიც, ციალას თქმით, „სიმღერის ნახევარს უკრავს“. დავრეკე. ზარმა მართლაც სიმღერის ნახევარი დაუკრა.

ციალამ კარი გამიღო. ხალათი ეცვა. დიდხანს მიყურა.

— შენ ლევანი არ ხარ.

— არა.

— ლევანი დაბალია. — კიბისკენ გაიხედა, თითქოს ვინმე უკან მომყვებოდა. — ტელეფონზე ფული გამითავდა. ჯიხური კვირას დაკეტილია.

— თქვენ თქვით, თუ არ დამირეკავთ…

— ვიცი, რაც ვთქვი. სახლი არეულია. — გზა დამითმო. — აბა, შემოდი.

სამზარეულოში ციცო ლევანის სკამიდან არ ჩამოვიდა, ამიტომ ტაბურეტზე დავჯექი. ციალამ წინ ხაჭაპური დამიდო. თვითონ სერიალს უყურებდა და მიხსნიდა, ვინ ვის ატყუებდა. თურმე ყველა ყველას.

კართან ჯიბეში ოცი ლარი ჩამიდო.

— ავტობუსისთვის. დანარჩენი ჩემს ტელეფონზე დადე.

ოცივე ლარი მის ტელეფონზე დავდე. მომავალ კვირას, თერთმეტზე, ისევ შეცდომით დამირეკავს. მე ვუპასუხებ.

ლევანის ნომერს ჩემი ნომრისგან ისევ ერთი ციფრი აშორებს. წლებია, ლევანი ამაზე ახლოს არ ყოფილა.