ცისფერი ფანჯარა

— ადამიანივით დაითვალე, — მითხრა ანიმ. — მიკროტალღოვანი ღუმელივით კი არა.

ანი რვა წლისაა, გიას დისშვილია. შაბათს დილით ორი საათით ჩემთან დატოვეს. გიამ მანქანა ხელოსანთან წაიყვანა. მანქანა მხოლოდ მარცხნივ მოხვევისას ხმაურობს და ვერავინ გაიგო, რატომ. დედამისმა წვენი და ორი მსხალი დამიტოვა და მითხრა: „არაფერი სჭირდება. რაც არ უნდა გთხოვოს, ნუ აჰყვები.“

ათის ათ წუთზე უკვე დამალობანას ვთამაშობდით.

ლეღვის ხეს მივეყრდენი და ოცამდე დავითვალე, სწრაფად და თანაბრად.

— ასე კი არა, — თქვა ანიმ და მაჩვენა: — ერთი… ორი… სა-ა-მი… მოიცა, ჯერ მზად არ ვარ… ოთხი… თხუთმეტზე კი უნდა გამოიხედო. თხუთმეტზე ყველა გამოიხედავს.

ხელახლა დავითვალე, ახლა განზრახ ცუდად. შვიდი ძალიან გავწელე. თხუთმეტზე გამოვიხედე. ავტოფარეხების უკნიდან ანიმ დაიყვირა: „დაგინახე!“ ეტყობა, თამაშში ყველაზე საინტერესო სწორედ ეს არის.

ოთხ წამში ვიპოვე. ვალიკოს მოტოციკლის გადასაფარებლის ქვეშ იჯდა. ფეხს რომ გაანძრევდა, ფეხსაცმელი უციმციმებდა.

მერე მე დავიმალე. სადარბაზოს კართან, გაზის მილთან დავდექი და არ ვინძრეოდი. ანიმ ჩამიარა. მერე დაბრუნდა და დიდხანს მიყურებდა. ასე უყურებენ სიბნელეში საკიდზე ჩამოკიდებულ პალტოს, რომ დარწმუნდნენ, ნამდვილად პალტოა თუ არა.

— ეგრე არ შეიძლება, — თქვა ბოლოს.

— ხომ არ ვიმალები, თვალწინ ვდგავარ.

— მაგიტომაც.

მერე ლეღვის ქვეშ, მაგიდასთან დავსხედით. ანის ორშაბათისთვის დავალება ჰქონდა: „ჩემი მეზობლები“. ხატვისას მითხრა, რომ სკოლაში უფროსი გოგოები ჰელოუინზე გადაიცმევიან.

— მე მოჩვენება ვიქნები. შენ რა იქნებოდი?

— ადამიანი, — ვუთხარი.

ანი დაფიქრდა.

— ეგ ძნელია, — თქვა სერიოზულად. — ბევრი ვარჯიში დაგჭირდება.

ჯერ ეთერი დახატა, ხელში სამი სანთლით. მერე ვალიკო, ფარნით ხელში. ფარანი სახლზე დიდი გამოუვიდა. გია მანქანასთან ერთად დახატა. მურია სულ ყვითლად დახატა, ყურებაცქვეტილი.

მესამე სართულზე ერთი ფანჯარა მთლიანად ცისფრად გააფერადა. ისე აწვებოდა, რომ ფანქარი გატყდა.

— ეს ვინ არის?

— შენ.

— მე სად ვარ?

— შიგნით. შენი ფანჯარა მთელი ღამე ცისფერია. ბიძია გიასთან რომ ვრჩები, ღამით ვიღვიძებ და ცისფერია. დილითაც ცისფერია.

— ეგ ლეპტოპია.

— შენ ხარ, — მითხრა ისე, როგორც პატარას უსწორებენ.

თორმეტზე გია დაბრუნდა. ხელოსანმა უთხრა, მანქანა ბებერიაო. ნახატს დახედა.

— ეს კვადრატი ვინ არის?

— ლუკა, — თქვა ანიმ.

გიამ ჯერ ნახატს შეხედა, მერე მე, მერე ისევ ნახატს.

— ძალიან ჰგავს.

ჭიშკართან ანიმ ორივე მსხალი ხელში ჩამიდო. არც ერთი არ შეეჭამა.

— მომავალ წელს სახესაც დაგიხატავ, — მითხრა. — როცა გექნება.