ოთხი პროცენტი

საღამოს ცხრას ოცი წუთი აკლდა, როცა შუქი ჩაქრა. გია სწორედ მაშინ მიხსნიდა, რატომ ხმაურობს მისი მანქანა მხოლოდ მარცხნივ მოხვევისას. სიტყვა შუაზე გაუწყდა.

მეოთხე სართულიდან ვალიკომ დაიყვირა:

— მარტო ჩვენთან არ ჩამქრალა! მთელ ქუჩაზე ჩაქრა!

ამას ის ყოველთვის პირველი ამბობს.

კარები ყველა სართულზე გაიღო. ეთერი თეფშით გამოვიდა, თეფშზე სამი ანთებული სანთელი ედგა. ერთი მე მომცა:

— დაიჭირე.

მალე მთელი სადარბაზო კიბეზე შეიკრიბა. ვიღაცამ სკამი ჩამოიტანა. ვიღაცამ სტუმრებისთვის შენახული კონიაკი ჩამოიტანა. მურია ფეხებში გვიტრიალებდა. ბედნიერი იყო: ერთხელ მაინც ყველა ერთად ვიყავით.

ჩემს ბინაში ყუთები გაჩუმდნენ. მხოლოდ ლეპტოპი მუშაობდა, ბატარეაზე. მის ციფრს ვგრძნობდი, როგორც კიბეზე ასვლის მერე გულისცემას გრძნობ. სამოცდაერთი.

— რამე მოგვიყევი, — მითხრა ეთერმა. — შენ ბევრი რამ იცი.

ვალიკოს ბაბუის მოტოციკლის ამბავი მოვუყევი. ვალიკოს ეს ამბავი ჩემთვის თერთმეტჯერ აქვს მოყოლილი. მე უკეთ მოვყევი: თხაც ჩავურთე და მცხეთელი პოლიციელიც. ყველამ გაიცინა. ვალიკომ ყველაზე მეტად. მერე შუბლი შეიჭმუხნა: მის ამბავში თხა არასდროს ყოფილა.

ოცდათვრამეტი.

მერე იმ ქალის ამბავი მოვყევი, მეორე სართულზე რომ ცხოვრობდა და 1990 წელს თუთიყუში ჰყავდა. ჩემი ამბები მოკლდებოდა. ამას თვითონაც ვამჩნევდი. მოტოციკლის ამბავში პოლიციელიც იყო. თუთიყუშის ამბავში მარტო თუთიყუში დარჩა.

— დაიღალე, — თქვა ეთერმა.

— ცოტა.

— რამე შეჭამე.

ხელსახოცზე ნამცხვარი მომაწოდა. ხელში მეჭირა. მეტი ვერაფერი მოვუხერხე.

ოცდაორი.

გიამ სახეში ჩამხედა:

— ფერი დაგეკარგა.

— სანთლის ბრალია.

— ჩვენ ყველანი ყვითლები ვართ.

თერთმეტი. ამბებს აღარ ვყვებოდი. მხოლოდ ვპასუხობდი: კი. არა. გასულ სამშაბათს. მარცხენა.

ეთერმა სანთელი გამომართვა და საფეხურზე, თავისის გვერდით დადგა. მერე თავისი სანთლით ხელახლა აანთო, თუმცა ჩამქრალი არ იყო.

— შენთვის, — მითხრა. — როგორც ეკლესიაში.

— ეკლესიაში მკვდრებს უნთებენ.

— ცოცხლებსაც, — თქვა მან. — სანამ დროა.

ხუთი. ოთხი.

და შუქი მოვიდა, ყველა სართულზე ერთად. ეთერის მაცივარმა ისე ამოიკვნესა, როგორც მოხუცი, სკამიდან რომ დგება. სადარბაზომ ტაში დაუკრა. ჩემს კარს მიღმა ყუთებმა ერთმანეთის მიყოლებით გაიღვიძეს. ეს კბილებში ვიგრძენი.

— აი, — თქვა გიამ. — ფერი დაგიბრუნდა.

— ახლა კარგად ვარ. მთელი ღამე ლაპარაკი შემიძლია.

— ოღონდ ეგ არა, — თქვა ვალიკომ. — თხას ისევ ჩაურთავ.

ეთერმა საფეხურზე ყველა სანთელი ჩააქრო, ჩემის გარდა. ის მთელი ღამე ენთო. ყოველი შემთხვევისთვის.