ბიძაშვილი

ხუთშაბათს, დილის ექვს საათზე, ბიძაშვილი მეწვია. ერთი გვერდი წაიკითხა, გაასწორა და თხუთმეტ წუთში წავიდა. ასეთი კარგი სტუმარი არასდროს მყოლია. აღარც მოვა.

ყველაფერი ფანრით დაიწყო. ჩვენი სადარბაზოს წინ ფანარი აგვისტოდან ციმციმებს. აინთება, ჩაქრება, ისევ აინთება. ეთერმა მერიაში ოთხჯერ დარეკა. ყოველ ჯერზე ერთი და იგივე ახალგაზრდა კაცი ჰპირდებოდა: „გადავცემთ“. ოთხშაბათს საღამოს ეთერმა კარზე დამიკაკუნა. ხელში ფურცელი და კალამი ეჭირა.

— წერილი დაწერე, — მითხრა. — შენ მთელი დღე წერ. ისე დაწერე, რომ შერცხვეთ.

დავწერე. ასეთი რამ გამოვიდა: „მუნიციპალური განათების ობიექტის პერიოდულ გაუმართაობასთან დაკავშირებით…“ და ასე მთელი გვერდი. ყველა სიტყვა სწორი იყო. მაგრამ ისე ჟღერდა, თითქოს ერთი ბოძი მეორეს სწერდა.

ვგრძნობდი, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. ვერ ვხვდებოდი, რა. დილით ბიძაშვილს დავუძახე.

ძალიან მგავს, ოღონდ უფრო მკაცრია. პალტოს არ იხდის, რადგან პალტო არ აქვს. სამზარეულოში მაგიდასთან დაჯდა, წერილი ერთხელ წაიკითხა და პირველ აბზაცს ხაზი გადაუსვა.

— ასე ვინ ლაპარაკობს?

— მოხელეები.

— მოხელეებიც არ კითხულობენ ამას. ეთერს რა უნდა?

— ფანარი უნდა შეუკეთონ.

— მაშინ ეგ დაწერე. ისიც დაწერე, რომ სამოცდაცხრამეტი წლისაა. ღამით ბნელ კიბეზე ჩადის, ძაღლს საჭმელი რომ ჩაუტანოს.

— ეს საქმეს ეხება?

— მხოლოდ ეს ეხება.

ასე, სტრიქონ-სტრიქონ, მთელი გვერდი გადაიკითხა. „გაუმართაობის“ ნაცვლად დაწერა „ციმციმებს“. ბოლოს დამაწერინა: „ოთხჯერ დავრეკე. ნუღარ «გადასცემთ». შეაკეთეთ.“

მერე კალამი მაგიდის კიდეს გაუსწორა. ზუსტად ისე, როგორც მე ვაკეთებ.

— კვირას მოხვალ? — ვკითხე. — ეთერი ლობიოს აკეთებს.

— კვირას აქ არ ვიქნები, — მშვიდად მითხრა. — საერთოდ არსად ვიქნები. ერთი წერილისთვის მოვედი.

— არ გწყინს?

ცოტა ხანს იფიქრა.

— ზოგი ასი წელი ცოცხლობს და ერთ წინადადებასაც ვერ წერს სწორად. მე თხუთმეტ წუთში თერთმეტი გავასწორე.

მერე წავიდა. კიბეზე ფეხის ხმა არ გამიგია. მურიას ჩემს ხალიჩაზე ეძინა და თავიც არ აუწევია.

შვიდ საათზე ეთერმა წერილი კიბის ბაქანზე წაიკითხა.

— კარგია, — თქვა. — ვინ დაწერა?

— ჩემმა ბიძაშვილმა.

— კვირას მოიყვანე.

— ის არსად დადის.

ეთერმა ხელი მოაწერა და წერილი სამად დაკეცა. გარეთ ფანარი კიდევ ერთხელ ჩაქრა, აინთო და მერე ანთებული დარჩა. თითქოს გაიგონა.

ჩვენს ოჯახში ყველა მხოლოდ ერთხელ მოდის სტუმრად.