უძრავი კლიენტი

სამართებელი უკვე ყელზე მედო, როცა თემომ მკითხა:

— ნამდვილი კაცი ხინკალს ჩანგლით ჭამს?

— არა.

— სწორია. ხელით ჭამს, კუჭით იჭერს. ჩანგალი ტურისტებისთვისაა და ჩემი სიძისთვის.

ორშაბათს დილით გია ჩემს კართან გაჩერდა. დიდხანს მიყურებდა თმაზე.

— ვინ გჭრის? — მკითხა.

— არავინ.

— ჰო, ეგრეც ვიფიქრე.

ასე აღმოვჩნდი თემოსთან. მისი საპარიკმახერო ჩვენი ქუჩის კუთხეშია. ერთი სავარძელი აქვს, ერთი სარკე და ლურჯ წყალში ჩაყრილი სავარცხლები. კედელზე 2019 წლის კალენდარი კიდია. აქვე ცხოვრობს ნაცრისფერი კატა. როცა სავარძელში არავინ ზის, კატას იქ სძინავს. ახლა ფანჯრის რაფაზე იჯდა და გაბრაზებული მიყურებდა. მე მისი ადგილი დავიკავე.

გია სკამზე იჯდა და გაზეთს კითხულობდა. ეს გაზეთი სახლში უკვე წაკითხული ჰქონდა.

— თურქულ პომიდორს გემო არ აქვს, — თქვა თემომ. — წყალია, კანში ჩასხმული.

— გემო საერთოდ არ აქვს, — დავეთანხმე.

ერთი წუთის მერე თემომ თქვა:

— თუმცა თურქული იაფია. ჩემი ცოლი განსხვავებასაც ვერ ამჩნევს. კარგი პომიდორია.

— კარგია, — დავეთანხმე.

თემო გაჩერდა.

— ორივეჯერ დამეთანხმე.

— ორივეჯერ სამართებელი გეჭირა ხელში.

გიამ გაზეთის უკნიდან თქვა:

— მეც ყველაფერში მეთანხმება. ძალიან მამშვიდებს.

თემომ გაიცინა და საქმე გააგრძელა. მე ისევ უძრავად ვიჯექი. ეს კარგად გამომდის. საკრეჭი მანქანა ყურთან რომ მოაქვს, თვალს არ ვახამხამებ. ცივ წყალს რომ მასხამს, არ ვკრთები. თავი რომ დამიხარა, ზუსტად ისე დარჩა, როგორც დამიხარა.

— შენნაირი უძრავი კლიენტი არ მყოლია, — თქვა თემომ. — ერთის გარდა. ბიძაჩემი შალვა. 2011 წელს, დაკრძალვის წინ, მე გავპარსე.

ცოტა დაფიქრდა.

— ოღონდ ის არაფერში მეთანხმებოდა.

— ფული თვითონ გადაგიხადა?

— ქვრივმა.

მერე წინსაფარი მომხსნა და იატაკზე დაბერტყა. იატაკს დახედა. იატაკი სუფთა იყო. თემომ მანქანას დახედა, მერე მე. მერე ცოცხი აიღო და სუფთა იატაკი მაინც დაგავა. ნაგავი, რომელიც იქ არ იყო, ურნაში ჩაყარა.

— ჩვევაა, — თქვა.

ათი ლარი გადავუხადე. ადგომა ვერ მოვასწარი, რომ კატა უკვე სავარძელზე ახტა.

კარებში თემომ მითხრა:

— ერთ თვეში მოდი.

— მანამდე თმა წამოიზრდება?

თემომ ჯერ ჩემს თავს შეხედა, მერე ურნას.

— არა უშავს, — თქვა. — მოდი და დამეთანხმე.