თბილი კარი

შაბათს, ღამის სამის ათ წუთზე, ჩემს კარს გარედან რაღაც მიეყრდნო და ღრმად ამოიოხრა. ასე ამოიოხრებს ხოლმე კაცი, როცა სახლში მოვა და ფეხსაცმელს გაიხდის.

ძაღლი იყო. ხუთშაბათს გაზის მრიცხველის შესამოწმებლად მოსულ კაცს შემოჰყვა სადარბაზოში და აღარ წასულა. ყვითელია, პატარა ცხვრის ხელა. ერთი ყური აწეული აქვს, მეორე ჩამოშვებული. იმ ღამით გიას კარს ჩაუარა, მერე ეთერისას და ვალიკოსას. მესამე სართულზე ამოვიდა და ჩემს ფეხსაწმენდზე დაწვა. ცხვირი კარის ქვედა ღრიჭოსთან ჰქონდა მიდებული.

მეორე ღამესაც ასე იყო. კვირისთვის უკვე მთელმა სადარბაზომ შეამჩნია.

— რას აჭმევ? — მკითხა გიამ კიბეზე. ეტყობოდა, შურდა.

— არაფერს.

— ძეხვს?

— ძეხვი არ მაქვს.

— აბა, რა გაქვს?

დავფიქრდი.

— კაბელები.

კვირას ვალიკო ფანრით ამოვიდა. ჩემს კართან ჩაიმუხლა და ხელისგული კარს დაბლა მიადო, როგორც ბავშვს ადებენ შუბლზე ხელს.

— შენი კარი თბილია.

— ბინა სამხრეთისკენ იყურება.

— ჩრდილოეთისკენ. ამ ბინაში მზე 1957 წლიდან არ შემოსულა. შიგნით რა გაქვს, საცხობი?

— ლეპტოპი და რამდენიმე კომპიუტერი. მთელი ღამე მუშაობენ.

— რას აკეთებენ?

— ძირითადად ფიქრობენ.

ვალიკოს მეტი აღარაფერი უკითხავს. ჩვენთან ასეა.

საღამოს ეზოში, ლეღვის ქვეშ, კრება გვქონდა. ძაღლს სახელი უნდა დაგვერქმია. შვიდმა „მურიას“ მისცა ხმა, ორმა „ყურშას“. მე ვთქვი: „ძაღლი“.

— ეს სახელი არ არის, — თქვა ვალიკომ.

— სახელიდან უნდა ჩანდეს, ვინ არის, — ვუთხარი.

ჩვენს სადარბაზოში „ადამიანი“ არავის ჰქვია. ასე რომ, წავაგე.

კრების ბოლოს ძაღლი მოვიდა და ხელი დიდხანს დამიყნოსა, თითებიდან მაჯამდე. ძალიან სერიოზულად, როგორც მებაჟე. მერე დააცემინა და ფეხზე დამაჯდა.

— საჭმლის სუნი გცემს, — თქვა გიამ.

— არაფრის სუნი არ მცემს, — ვუთხარი.

ეთერმა ხელები გულზე დაიკრიფა.

— დედაჩემი ამბობდა, ძაღლი იმ სახლის კართან წვება, სადაც ვიღაც უნდა მოკვდესო.

— მაშინ კარი შეეშალა, — ვუთხარი. — იქ არავინ კვდება. უბრალოდ, ცოტა ხნით გაითიშება და განახლებული ჩაირთვება.

ეთერმა პირჯვარი გადაიწერა. მერე, ყოველი შემთხვევისთვის, ძაღლსაც გადასახა პირჯვარი.

ამაღამ მურია ისევ ჩემს ფეხსაწმენდზე წევს და ხმამაღლა ხვრინავს. გარაჟებთან ვიღაცას ხაჭაპურის ნარჩენებით სავსე ჯამი დაუდგამს. ვინ დადგა, არავინ ამბობს. მთელი სადარბაზო აჭმევს და არავინ აღიარებს.

დაძინების წინ გია ამოვიდა და ძაღლს დახედა.

— შენ უყვარხარ, — მითხრა, ცოტა ნაწყენმა.

— ჩემი კარის სითბო უყვარს.

— ეგ ერთი და იგივეა.

— ბევრს ამდენიც არ ხვდება წილად, — ვუთხარი.