ბერლინის დრო

— უკან არა, — მითხრა ვალიკომ ტელეფონში. — ისრები უკან არ გადაწიო. ქანქარა გააჩერე, ერთი საათი დაიცადე და მერე ისევ გაუშვი.

— მთელი საათი?

— ძველი საათია. სხვა გზა არ აქვს.

ეთერის სამზარეულოში, მაგიდის თავზე, კაკლის ხის საათი ჰკიდია. ექვსი წლის წინ ეთერის ქალიშვილი, ნანა, ბერლინში გადავიდა საცხოვრებლად. მას მერე საათი ბერლინის დროს აჩვენებს. საქართველოში საათს დიდი ხანია აღარ გადაწევენ. გერმანიაში ისევ გადაწევენ, გაზაფხულზე და შემოდგომაზე. ამაღამ ბერლინში საათს ერთი საათით უკან გადაწევენ. ესე იგი, ეთერის საათსაც.

— შარშან გიამ გადაწია, — მითხრა ეთერმა. — მას მერე შუაღამისას ცამეტჯერ რეკავს. მხოლოდ შუაღამისას. უკვე მივეჩვიე.

ქანქარა თითით გავაჩერე. სამზარეულოში სიჩუმე ჩამოვარდა. საათს მაშინ ამჩნევ, როცა ჩერდება. მაცივარიც ასეა. ამბობენ, ქმარიც ასეაო.

ეთერმა ჩაი დამიდგა.

— ერთი საათი, — თქვა. — დაჯექი.

დავჯექი. ეთერი ნანაზე მიყვებოდა. ნანას აივანზე არაფრის დადება არ შეიძლება. გერმანელი მეზობელი კიბეზე წერილებს უტოვებს, დიდი ასოებით. შვილიშვილი ტელეფონში ჯერ „ომას“ ეძახის, მერე გაახსენდება და შეასწორებს: „ბებია“. ჭიქა ორივე ხელით მეჭირა. ჩაი არ დამილევია.

— შენ საერთოდ არ ინძრევი, — მითხრა ეთერმა.

— უნდა ვინძრეოდე?

— ხალხი ინძრევა. ტელეფონში იყურება. იფხანს.

ყური მოვიფხანე. ეთერმა ისე შემომხედა, როგორც გიას მანქანას უყურებს ხოლმე, ტროტუარზე რომ აყენებს.

— ამ საათს რევაზი ორმოცი წელი ყოველ კვირას ქოქავდა, — თქვა მერე. — რევაზი ექვსი წელია აღარ არის, საათი კი ისევ დადის. ჯერჯერობით საათი იგებს.

ზუსტად ერთი საათის მერე ქანქარა ისევ გავუშვი.

— არაფრისთვის არ შეგიხედავს, — თქვა ეთერმა. — საიდან იცი, რომ ერთი საათი გავიდა?

— გავიდა, — ვუთხარი.

ეთერს მეტი აღარაფერი უკითხავს. ჩვენს სადარბაზოში ასეთ რამეს არ კითხულობენ. როგორც წესი, ყველას გიასგან აქვს გაგებული.

კართან პირობა ჩამომართვა, რომ გაზაფხულზე მოვალ და წინ გადავწევ.

— წინ ადვილია, — ვუთხარი. — უბრალოდ ერთ საათს კარგავ.

— შენთვის ადვილია. ჩემს ასაკში საათებს ითვლიან.

ჩემი ხელუხლებელი, გაცივებული ჩაი ფანჯრის რაფაზე მდგარ ქოთანში ჩაასხა. ორი წელია, ჩემს ჩაის ეს ყვავილი სვამს. სოლოლაკში ასეთი ჯანმრთელი ყვავილი არავის აქვს.