ჩემი ჩურჩხელა

ჩემი ჩურჩხელა თოკის შუაში კიდია. მთელ ეზოში ერთადერთია, მაღაზიაში ნაყიდს რომ ჰგავს.

პარასკევს სიღნაღიდან გიას დეიდა დოდო ჩამოვიდა. ორი ვედრო ყურძნის წვენი და სპილენძის ქვაბი ჩამოიტანა. შაბათს, დილის რვა საათზე, ქვაბი უკვე ეზოში იდგა, ოთხ აგურზე, ლეღვის ტოტების ცეცხლზე. დოდო სამოცდათექვსმეტი წლისაა.

— ამ ქვაბში სამი ქორწილის და ოთხი ქელეხის საჭმელი მომზადებულა, — თქვა დოდომ. — ქვაბს სულ ერთია. ურიე.

ვურიე. წვენი, ფქვილი, კიდევ ცოტა ფქვილი. სუნი მესამე სართულამდე ავიდა. იქ ვიღაცამ ფანჯარა საჩივლელად გააღო, მაგრამ დარჩა და ყნოსავდა.

მე და გია კაკალს ძაფზე ვასხამდით. გიას ასხმა თავის კბილებს ჰგავდა: დიდი, პატარა, შუაში ღრიჭო. ჩემი ერთ ხაზზე იყო. ყველა კაკალი ერთ მხარეს იყურებოდა. ეს არ გადამიწყვეტია. დავიხედე და ხელები უკვე თავისით ასე აწყობდა.

თერთმეტზე დოდომ მკითხა:

— არ დაიღალე?

— უნდა დავიღალო?

— ამ დროს უკვე კი.

მაშინ მაჯა მოვისრისე, როგორც გია აკეთებს ხოლმე, და ქვაბთან ამოვიოხრე. დოდომ შემომხედა და არაფერი თქვა.

— როდის იქნება მზად? — ვკითხე.

— როცა იქნება.

— როგორ გავიგო?

დოდომ კოვზი ასწია. თათარა კოვზს ნელა ჩამოსდიოდა, მერე გაჩერდა.

— აი, ასე.

— რამდენი წამი?

— ურიე.

შუადღეს კოვზი გამომიწოდა:

— გასინჯე.

გავსინჯე. ცხელი იყო. ვუთხარი, კახეთის სექტემბრის გემო აქვს-მეთქი. ყველა რეცეპტში ასე წერია.

— ეგ ჩემი და ამბობს, — თქვა დოდომ. — შენ რას იტყვი?

სხვა არაფერი მქონდა სათქმელი. იგივე გავიმეორე, უფრო ნელა.

ყველა ასხმა თათარაში სამჯერ ამოვავლეთ და ეთერის სარეცხის თოკზე ჩამოვკიდეთ, ლეღვსა და ავტოფარეხებს შორის. გიასი ხორკლიანი და მუქი გამოვიდა, აშკარად შინ გაკეთებული. ჩემი სანთელივით გლუვი იყო, თავიდან ბოლომდე ერთნაირი.

ეთერი ჩამოვიდა.

— ეს ვისია?

— ლუკასი, — თქვა გიამ ამაყად.

— ნაყიდს ჰგავს.

— ზედმეტად სწორია, — თქვა დოდომ. ეს ქება არ იყო. მერე ჩემი ჩურჩხელა თოკის ბოლოდან შუაში გადაკიდა. — ხალხმა ნახოს, — თქვა. რა უნდა ნახოს, არ უთქვამს.

საღამოს ავტოფარეხების უკნიდან ეზოს კატა გამოვიდა. თოკს ბოლომდე ჩაუყვა, უკანა ფეხებზე შედგა და ყველა ჩურჩხელას ბოლო აულოკა. ჩემის გარდა.

ამას პატივისცემად ვთვლი.