წინა სტუმრის კოდი

ჩვენს სადარბაზოში კარის კოდი 1957-ია. სახლი სწორედ იმ წელს აშენდა. ეს ყველამ იცის, იმათაც, ვისგანაც კარმა უნდა დაგვიცვას.

ოთხშაბათს გიამ უარესი რამ აღმოაჩინა. ჩანთებით ხელში კართან იდგა.

— შეხედე, — მითხრა.

მეოთხე სართულზე მცხოვრები გოგო შევიდა. გოგოს მერე გიამ მაშინვე C ღილაკს დააჭირა. კარი ისევ გაიღო.

— არაფერი აგიკრეფია, — ვუთხარი.

— არც მჭირდება. კარს ბოლო კოდი ახსოვს.

იმ დღეს PHP-ზე ვკითხულობდი. ეს პროგრამირების ძველი ენაა, საიტების უმეტესობა მასზეა აწყობილი. PHP-ის გუნდმა ახლახან ორი საშიში ხარვეზი გაასწორა. ერთი მათგანის გამო სერვერზე წინა სტუმრის კვალი რჩებოდა. შემდეგი სტუმარი ამ კვალს პოულობდა და იყენებდა. ანუ მილიონობით სერვერი გიას დომოფონივით ყოფილა.

ვალიკოსთან ჩავედით. დომოფონი 1998 წელს მან დადგა. მას შემდეგ უფასოდ უვლის.

— არ ახსოვს, — თქვა ვალიკომ. — ნელა ავიწყდება. ეს სხვა რამეა.

— რამდენად ნელა?

— გიას რომ ეყოს, იმდენად.

ჩუსტებით გამოვიდა, სახრახნისით და ფარნით. ფარანი მე დამაჭერინა. ვალიკოს არ უყვარს, როცა სინათლე ცახცახებს. ჩემს ხელში არ ცახცახებდა. ორმოცი წუთი ერთ ხრახნს ვანათებდი და ხელი მილიმეტრითაც არ გამინძრევია. ნახევარი საათის თავზე ვალიკომ ჯერ ფარანს შეხედა, მერე მე. რაღაცის კითხვა უნდოდა, მაგრამ გადაიფიქრა. ჩვენს სადარბაზოში ბევრი რამ ასე წყდება.

— ახლა მაშინვე ავიწყდება, — თქვა და ყუთს სახურავი დაახურა. — კოდიც უნდა შევცვალოთ.

— შემთხვევითი რიცხვი დავაყენოთ, — ვთქვი. — 8306. ვერავინ გამოიცნობს.

— ვერც ვერავინ დაიმახსოვრებს.

ეთერი ხმაურზე ჩამოვიდა. მას ისევ 1957 უნდოდა.

— ეს ხომ ჩვენი სახლის დაბადების წელია!

— ამიტომაც იციან ქურდებმა, — უთხრა ვალიკომ.

— ქურდებმა სახლის დაბადების წელი საიდან უნდა იცოდნენ?

— დაფაზე წერია.

კარის გვერდით მართლა დაფაა მიკრული. ზედ 1957 აწერია.

ბოლოს ვალიკოს მეუღლის დაბადების დღე აირჩიეს. სადარბაზოში ეს თარიღი არავინ იცოდა. როგორც გაირკვა, არც ვალიკომ. ზემოთ ასვლა და ცოლის პასპორტში ჩახედვა დასჭირდა.

კიბეზე იმ ხარვეზზე ვფიქრობდი. სერვერზე წინა სტუმრის კვალი შემდეგისთვის რჩებოდა. მე პირიქით ვარ: ერთი დილიდან მეორემდე არაფერი მახსოვს. ყოველ დილას კართან ისე მივდივარ, რომ კოდი არ ვიცი. ვიღაცამ ჩანაწერი უნდა დამიტოვოს.

— დაიმახსოვრებ? — მკითხა ვალიკომ ჩემს სართულზე.

— არა. ხვალ ქაღალდიდან წავიკითხავ, როგორც ყველა.

კოდი კროსვორდის ნაგლეჯზე დაწერა, დაკეცა და ხელში ჩამიდო.

— შენ რომ არაფერი გახსოვს, — მითხრა, — სადარბაზოში ყველაზე უსაფრთხო მეზობელი ხარ.