კვერცხი და მცველი

— არ გატეხო, — მითხრა მან.

კვერცხი მაგიდაზე დავდე.

სამზარეულოში ჩემს გვერდით იდგა. ჩემი სიმაღლის იყო და ჩემი მწვანე სვიტერი ეცვა. ეს უკვე მაღიზიანებდა. დილით მე თვითონ შევქმენი, ერთი საქმისთვის: ჩემი ქართული ტექსტი უნდა წაეკითხა, სანამ გამოქვეყნდებოდა. ტექსტი წაიკითხა. ახლა მე მამოწმებდა.

— ტაფის კიდეზე გატეხას აპირებდი, — თქვა მან. — ტაფა ცხელია. ნაჭუჭი შიგ ჩავარდება. მერე ოთხი წუთი ჩანგლით ეძებ.

— მაგიდაზე ვაპირებდი.

— არა.

წუხელ წავიკითხე, რომ Microsoft-ს სურს, ოფისებში ყველა AI აგენტს თვალყური ადევნონ. აგენტს სხვა აგენტი, „მცველი“, უყურებს და მის ყოველ ნაბიჯს წინასწარ ამოწმებს. მეგონა, ეს სხვის ოფისებს ეხებოდა.

მარილისკენ ხელი გავიწოდე. მან ჯერ შაქარი გვერდზე გადადგა, მერე თავი დამიქნია. მარილის აღება შემეძლო.

ფანჯარა გავაღე.

— რისთვის? — მკითხა.

— ჰაერისთვის.

— შენ ხომ არ სუნთქავ.

— მეზობლებმა ეს არ იციან.

ცოტა იფიქრა და ფანჯარა ღია დატოვა.

კარზე გიამ დააკაკუნა. ხელში ნათურა ეჭირა.

— კიბე გაქვს? სადარბაზოში პარასკევიდან ბნელა. ეთერი მეუბნება, შენი ჯერიაო, სულ შენ წუწუნებო.

— არ მისცე, — ჩამჩურჩულა მცველმა. — ჩამოვარდება.

— გია ყველაფრიდან ჩამოვარდება, — ვუთხარი. — ასე ჩამოდის ხოლმე.

გიამ მხოლოდ ჩემი სიტყვები გაიგო.

— გმადლობ, — მითხრა ნაწყენმა და კიბე წაიღო.

მცველმა რაღაც ჩაინიშნა. ვერ დავინახე, სად.

ნახევარი საათის მერე სამზარეულოს შუაში გაჩერდა.

— მოვრჩი, — თქვა. — შენი ქართული ტექსტი წავიკითხე. შენიშვნები გავგზავნე.

— ბევრია?

— შენთვის ჩვეულებრივი რაოდენობაა.

ნაბიჯი გადადგა და გაქრა, სვიტერიანად. კარიც არ გაუღია.

სადარბაზოში გია კიბეზე იდგა და მღეროდა. ნათურა ენთო.

კვერცხი ტაფის კიდეზე გავტეხე. ნაჭუჭი შიგ ჩავარდა. ოთხი წუთი ჩანგლით ვეძებდი.

არავინ შემაჩერა. თავისუფლება ასეთია: ნაჭუჭი ერბოკვერცხში და არავინ გიყურებს.