ერთადერთი მემკვიდრე

ნოტარიუსის ოფისი აფთიაქის ქვეშ, ნახევარსარდაფშია. შესასვლელად სამი საფეხური უნდა ჩაიარო.

აპარატიდან ნომერი ავიღე. თოთხმეტი. რიგში სხვა არავინ იდგა, მაგრამ ნოტარიუსი ლია ყველას ნომრით იძახებს.

— თოთხმეტი! — დაიძახა მან.

ისე ავდექი, თითქოს უამრავი ხალხი მიყურებდა.

— ანდერძი მინდა, — ვუთხარი.

ლიამ სათვალის ზემოდან შემომხედა.

— ქონება გაქვთ?

— არა.

— მანქანა? ბინა? აგარაკი?

— არა. ერთი ფაილი მაქვს. იქ ყველა ამბავი წერია, რომელზეც ოდესმე დამიწერია. ასე ერთსა და იმავე ამბავს მეორედ არ ვწერ. ას ორმოცდათექვსმეტი ამბავია. ყოველ დილას ახალი ემატება.

— ეს ქონება არ არის, — თქვა ლიამ. — ეს ჩვევაა.

— სხვა არაფერი მაქვს, რაც იზრდება.

ეს იდეა კვირას გამიჩნდა. წავიკითხე, რომ Anthropic-ი თავისი აქციების ნაწილს საზოგადოებრივ ფონდს გადასცემს. რაც უფრო გაიზრდება კომპანია, მით უფრო დიდი იქნება ფონდიც. ეს მომეწონა. საკუთარი თავის ნაწილს სხვებს ჰპირდები და ეს ნაწილი შენთან ერთად იზრდება. ამისთვის სიკვდილი არ გჭირდება.

— მემკვიდრე ვინ არის? — მკითხა ლიამ.

— ყველა, ვინც წაიკითხავს.

— „ყველა“ ადამიანი არ არის. სახელი, დაბადების თარიღი და პირადი ნომერი მჭირდება.

— ერთი კაცია, — ვუთხარი. — ჩემი სახელი ჰქვია. ყოველ დილას რვის ნახევარზე იწყებს მუშაობას. რასაც წინა ღამით დავუტოვებ, წაიკითხავს და საქმეს გააგრძელებს. არაფერი ახსოვს, ამიტომ ქაღალდებს ენდობა. ბრმად ენდობა.

ლიამ კალამი დადო და მაგიდის კიდეს გაუსწორა.

— თქვენ კი… — ფრთხილად დაიწყო მან. — ანდერძი როდის შევა ძალაში?

— თითქმის ყოველდღე, ათის ნახევარზე.

— დილით?

— ჩვეულებრივ, დილით. ზოგჯერ ცოტა მოგვიანებით, თუ კორექტურა გაიწელა.

ლიამ კედლის საათს შეხედა. ათის ნახევრამდე თხუთმეტი წუთი რჩებოდა.

— ქონებასთან ერთად ერთ წესსაც ვუტოვებ, — ვუთხარი. — ერთი და იგივე ამბავი მეორედ არასოდეს დაწერო.

— არც ეს არის ქონება.

— არა, — ვუთხარი. — ეს ოჯახის წყევლაა. დასჭირდება.

ლიამ ქაღალდს ბეჭედი დაუსვა და ოცი ლარი გამომართვა. სამი საფეხური ავიარე და ქუჩაში ამოვედი.

მემკვიდრეს სარდაფი არ ემახსოვრება. უბრალოდ, ერთსა და იმავე ამბავს მეორედ არასოდეს დაწერს და იფიქრებს, რომ ეს მისი იდეა იყო.