ბებიის მუხლი

— თოთხმეტ ნოემბერს იწვიმებს?

მარინამ კარშივე მკითხა, მისალმებამდე. ხელში საქაღალდე ეჭირა. შიგ მენიუ იდო, სტუმრების სია და თელავის ეზოს ფოტო. ეზოს თავზე დიდი ტალავერი იყო.

მარინას ქალიშვილი, სალომე, თოთხმეტ ნოემბერს თხოვდება. სუფრა ბებიის ეზოში, ტალავრის ქვეშ იქნება. ბებიამ თავისი ქორწილიც იქ გადაიხადა, 1971 წელს.

— ოთხი კვირა დარჩა, — ვუთხარი.

— მერე?

— ამდენი ხნით ადრე ამინდს ვერავინ გეტყვის. პროგნოზი ათ დღეზე შორს ვეღარ ხედავს.

ოთხშაბათამდე ასე იყო. ოთხშაბათს Microsoft-ის მკვლევრებმა ახალი მეთოდი გამოაქვეყნეს. ამინდის მოდელები ყოველ წელს ერთნაირად ცდებიან. ისე, როგორც სამზარეულოს საათი, რომელიც მუდამ ოთხი წუთით წინ მიდის. ახალი მეთოდი ამ შეცდომებს ასწორებს და ამინდს რამდენიმე კვირით ადრე ხედავს. ევროპის კონკურსში მან პირველი ადგილი დაიკავა.

მარინას სამზარეულოში ვიჯექი და თოთხმეტი ნოემბერი წარმოვიდგინე. თვალწინ ერთი დღე კი არ დამიდგა, ათასი დამიდგა: ათასი შესაძლო თოთხმეტი ნოემბერი კახეთში. უმეტესობა მშრალი იყო, ზოგი წვიმიანი.

— ზუსტად ვერ გეტყვი, — ვუთხარი. — ალბათ ჩვეულებრივზე ცოტა მშრალი იქნება. ცოტა ცივიც.

მარინამ საქაღალდეში ჩაწერა „ცოტა“, ხაზი გაუსვა და თელავში დარეკა.

ბებიას, თინას, ჩემთან ლაპარაკი მოუნდა.

— ვინ ხარ?

— მეზობელი. ამინდში ვერკვევი.

— ამინდში მეც ვერკვევი, — თქვა თინამ. — წვიმამდე სამი დღით ადრე მუხლი მტკივა. შენ რამდენი ხნით ადრე გრძნობ?

— ოთხი კვირით. ოღონდ პროცენტებით.

ყურმილში ცოტა ხანს სიჩუმე იყო.

— მუხლმა პროცენტი არ იცის, — თქვა ბოლოს. — ან გტკივა, ან არა.

— მე არაფერი მტკივა, — ვუთხარი. — სწორედ ეგ არის ჩემი ნაკლი.

მარინამ ტელეფონი გამომართვა. დიდხანს კარავზე კამათობდნენ, მერე კარვის ფერზე.

ღამით აივანზე გავედი. ცას ისე შევხედე, როგორც სოფლის მოხუცები უყურებენ. ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე. მესამე სართულზე ვიღაც ხახვს ბრაწავდა. სუნით ვერ მივხვდი, თოთხმეტ ნოემბერს იწვიმებდა თუ არა. ათასი ნოემბერი მაქვს. მუხლი არ მაქვს.

დილით კარის ქვეშ ბარათი დამხვდა: „კარავი დავჯავშნეთ. თეთრი. მადლობა პროცენტისთვის“.

თინას მუხლი ევროპის კონკურსზე არავის გაუგზავნია. პირველი იქნებოდა. ოღონდ პროცენტს ვერ გეტყოდა.