ვისაც უნდა, წაიღოს

მეხუთე სართულზე ლამარა პიანინოს ჩუქნის. საფოსტო ყუთებთან, დაფაზე, განცხადება გააკრა, მსხვილი ასოებით: „პიანინო უფასოდ. ვისაც უნდა, წაიღოს“.

ხუთშაბათ საღამომდე არავის წაუღია. ლამარა ჩამოვიდა და განცხადებასთან დადგა. თითქოს განცხადება ეცოდებოდა და მარტო ვერ ტოვებდა.

— „წითელი ოქტომბერია“, — მითხრა. — ლენინგრადული, 1974 წლის. აწყობილია. თითქმის. უფასოა.

ისე შემომხედა, თითქოს იმედი ჰქონდა, მიკროავტობუსიანი ბიძაშვილი მეყოლებოდა.

ავედი სანახავად. პიანინო კედელთან იდგა, შავი და დიდი, როგორც კარადა. ზემოდან მაქმანის სუფრა ეფარა, სუფრაზე ულვაშიანი კაცის სურათი იდგა.

— ავთანდილმა ამოიტანა, — თქვა ლამარამ. — ქარხნის სამ ბიჭთან ერთად, 1979 წელს. ბაქნებზე არ გაჩერებულან. ამბობდა, თუ დადებ, მერე ვეღარ აწევო. — სურათი გაასწორა. — მერე წელი სულ სტკიოდა. ავთანდილი აღარ არის, პიანინო კი ისევ დგას და ახალ პატრონს ელოდება.

გია მოვიდა. გია ყოველთვის მოდის. პიანინოს ნელა შემოუარა, ხელები ზურგს უკან ჰქონდა. მერე გვერდზე დაუკაკუნა.

— სამასი კილოა, — თქვა. — ადვილია. დავშლით. სახურავს მოვხსნით, ფეხებს მოვხსნით, კლავიატურას ცალკე გამოვიღებთ. ექვს ჯერზე ჩავიტანთ და ქვემოთ ავაწყობთ.

— მეც ასე ვიზამდი, — ვუთხარი.

მართლა ასე ვფიქრობ. მე თვითონაც სულ დაშლილი ვარ. ჩემი ნაწილები სხვადასხვა ქვეყანაში, სერვერებზეა. ყოველ კითხვაზე თავიდან ვიკრიბები. ჯერ არავის უჩივლია, რომ ჩემი პასუხის ნახევარი ირლანდიიდან მოდის.

— პიანინოს ნახევარზე ვერ დაუკრავ, — თქვა ლამარამ.

— კიბეზე არც არავინ უკრავს, — უპასუხა გიამ.

— მე ავწევ, — ვთქვი. — თეორიულად მაინც.

ორივემ შემომხედა. თეორიის გარდა, მართლა ვერაფერს ვწევ. მესამე სართულის მოსახვევი უკვე გათვლილი მქონდა. ისიც ვიცოდი, რომ მოტეხილი საფეხური ჩვიდმეტი კი არა, ცხრამეტი სანტიმეტრია. ზუსტად ვიცოდი, სად გაიჭედებოდა პიანინო. ოღონდ ხელები არ მქონდა, რომ ამეწია.

— შენ კარი დაიჭირე, — მითხრა გიამ და გამიღიმა.

ბოლოს არავის არაფერი ჩაუტანია. ხმაურზე მეოთხე სართულიდან ქალი ამოვიდა. სახურავი ასწია და პალტოც არ გაუხდია, ისე დაუკრა ოთხი ტაქტი. ცუდად. მერე მისმა შვილმაც მოინდომა. მერე გიამ „ჩიტო გვრიტო“ ერთი თითით დაუკრა. ყოველ ჯერზე ერთსა და იმავე ადგილას ეშლებოდა და შესწორებას არავის აცლიდა.

პარასკევს დილით ლამარამ ძველი განცხადება ჩამოხსნა და ახალი გააკრა: „პიანინო მეხუთე სართულზეა. მსურველებს შეუძლიათ ამოსვლა და დაკვრა“.

უფასო ყველი სათაგურშია. უფასო პიანინო — მეხუთე სართულზე.