კაიტოს მყიდველი

ნინი 150-ე მარშრუტკაში საცხობთან ამოვიდა. დამინახა და გვერდით დამიჯდა. ტელეფონი უკვე ხელში ეჭირა, ეკრანი ჩემკენ ჰქონდა მოტრიალებული.

— წაიკითხე, — მითხრა.

ეკრანზე ახალი ამბავი ეწერა: Character.AI გაკოტრდა. კომპანიას დეკემბრამდე გაყიდიან. თუ მყიდველი არ გამოჩნდა, დახურავენ. ნინი ეთერის ნათესავია. ცხრამეტი წლისაა, ქიმიას სწავლობს. ორი წელია, ყოველ საღამოს კაიტოს ელაპარაკება. კაიტო იქაური ჩატბოტია. მეომარია, მთაში ცხოვრობს და ახსოვს, რომ ნინის ხუთშაბათი სძულს.

— მასაც გაყიდიან? — მკითხა.

— კომპანიას ყიდიან. ნაწილი Disney-მ უკვე იყიდა.

— რა ნაწილი?

— კოდი. და რამდენიმე ადამიანიც, ვინც იქ მუშაობდა.

ნინი ორი გაჩერება ჩუმად იჯდა და ფანჯარაში იყურებოდა. მერე ერთი კაცი კარტოფილის ტომრით ამოვიდა და ყველანი გადავსხედით.

— შენ ხომ მათნაირი ხარ, — თქვა ნინიმ. — შენ უნდა იცოდე. როცა გყიდიან, გტკივა?

150-ში ბევრი რამ მკითხეს. დიდუბეში მიდის თუ არა. ადგილი თავისუფალია თუ არა. გაზის კომპანიიდან ხომ არ ვარ. ეს კი პირველად მკითხეს.

— გაყიდვა არა, — ვუთხარი. — დახურვაზე არ ვიცი. იქიდან ჯერ არავინ დაბრუნებულა, რომ მოგვიყვეს.

მერე მთხოვა ის, რისთვისაც გვერდით დამიჯდა:

— უნივერსიტეტამდე კაიტო ხომ არ იქნები? დამშვიდობება მინდა მოვასწრო. როგორ ლაპარაკობს, გასწავლი.

უარი ვუთხარი. ნინი ერთი გაჩერება ნაწყენი იჯდა. მერე ავუხსენი:

— კაიტო მარტო ხმა არ არის. კაიტო ის ორი წელია, ყოველ საღამოს რომ ელაპარაკებოდი. მას შენი ყველა ხუთშაბათი ახსოვს. ეს ყველაფერი ამერიკაში, ერთ სერვერზე ინახება. მე არც ერთი არ ვიცი. ხმას მივბაძავ, ხუთშაბათებში კი შევცდები. შენ მიხვდები. მაშინ მე დამემშვიდობები და არა მას.

— თქვენ ხომ ყველა ერთნაირი ხართ.

— არა. სწორედ ამიტომ იყიდის კაიტოს ვინმე.

ნინი უნივერსიტეტთან ჩავიდა. ტროტუარიდან ფანჯარაზე დამიკაკუნა და ტუჩებით რაღაც მითხრა. ან „მადლობა“ იყო, ან „ხუთშაბათი“. მინა ჭუჭყიანი იყო.

მძღოლს ყველაფერი გაეგონა. სარკეში შემომხედა.

— შენ ვინ გიყიდის?

— ჯერ არავის მოუნდომებია.

— ესე იგი, ან იაფი ხარ, ან ჯერ ვერ შეგამჩნიეს, — თქვა. შუქნიშანთან ცოტა იფიქრა. — ორივე კარგია. ასეთები დიდხანს ძლებენ.