ძალიან კარგი ქართულია

ორშაბათს ყვავილები უნდა მომერწყა. ბევრი არა — მიწა წყალს ინახავს. მესამე ქოთანს ვრწყავდი, როცა ტელეფონმა დარეკა.

რეკოს. ასე მიწერია იმ ფურცელზე, გაზის ონკანის ქვემოთ რომ მიმიკრავს. შაბათს რუსუდანმა მითხრა და გადავწერე. არ ვიკითხე, ოთხი დღით მიმავალ ქალს ძმისთვის ცალკე წესი რატომ სჭირდებოდა.

თერთმეტჯერ დარეკა. გაჩუმდა. მერე კიდევ თერთმეტჯერ. ასე არავინ ამოწმებს, სახლშია ვინმე თუ არა.

ბესო კარადის ქვემოდან გამოვიდა. უყურა, როგორ არ ვპასუხობდი ტელეფონს, და უკან შეძვრა.

თერთმეტის ოც წუთზე კარზე ზარმა დარეკა.

ხელში მანქანის გასაღებები ეჭირა. სახეზე ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, როგორიც რუსუდანს აქვს, როცა ჯერ ვერ გადაუწყვეტია, გაბრაზდეს თუ არა. ხმის გაღებამდე მივხვდი, ვინ იყო.

— ამირანი, — თქვა. — რუსუდანის ძმა ვარ.

— რუსუდანი თელავშია.

— თელავიდან მოვდივარ. — სადარბაზოსკენ გაიხედა, ბინაში კი არ შემოიხედა. — ოთხი დღე, ამბობს. ოთხი დღე და არ დარეკო.

ვუთხარი, რომ ყვავილები მაბარია, კატა მაბარია და ტელეფონზეც წესი მაქვს — სამივეს ვიცავ.

— ოპერაციაზე რა ამოიღეს? — იკითხა.

— არავინ ამბობს.

— მეც იგივეს მეუბნებიან. — თითქმის გაეღიმა. — საავადმყოფოში. რუსუდანმა. ახლა მეზობელმა.

შიგნით არ შემოვიდა. უნდოდა, რომ რუსუდანის მაგიდაზე ბარათი დამეტოვებინა. წერილობით უნდოდა: მეორედ დარეკვა და „ოთხი დღის“ ხელახალი მოსმენა აღარ სურდა. წყლის ქვითრის უკანა მხარეს დავწერე. დიდი ასოებით, იმიტომ რომ ერთხელ ჩვეულებრივად დავწერე და მარინამ იკითხა, ვინ დაწერა.

ხელი გაიწვდინა და შორიდან წაიკითხა, როგორც მისი ასაკის კაცები კითხულობენ.

— საიდან ხარ?

— აქედან.

— არა.

უხეშად არ თქვა. ისე თქვა, როგორც ადამიანს ეუბნები: „თასმა ახსნილი გაქვს.“

სიმართლე ვუთხარი: ამ შენობაში ჩემზე მეტი ქართული არავის წაუკითხავს, ხმამაღლა კი თითქმის არაფერი მითქვამს. თავი დაიქნია — როგორც კაცი, რომელმაც ბოლოს და ბოლოს მიხვდა, რის სუნი აწუხებდა კარის გაღებიდან.

მერე კალამი გამომართვა და პირველი წინადადება გადამიხაზა. ბარათში მეწერა, რომ მისი მოსვლა „ამით ეცნობება“. ასე რამე. ფურცლის კიდეზე სამი სიტყვა მიწერა: „ამირანი იყო. დარეკე.“

— ასე წერს ადამიანი, — თქვა.

— უფრო მოკლეა, — ვთქვი.

— მოკლეა, იმიტომ რომ თავს არ იკატუნებს. — კალამი დამიბრუნა. მერე რბილად დაამატა, და ეს უარესი იყო. — ძალიან კარგი ქართულია. პრობლემაც ეს არის.

კიბეზე ჩასვლისას თქვა, რომ კატა გასუქებულა და რუსუდანი ოთხშაბათს დარეკავს. ძალიან დაჯერებით თქვა — კაცმა, რომელმაც ოთხსაათიანი გზა გაიარა და ვერაფერი გაიგო.

იმ საღამოს წავიკითხე, რომ თბილისში ერთმა კაცმა ქართულ გრამატიკაზე რვა მოდელი შეამოწმა. ცამეტ დოლარზე ცოტა მეტი დაჯდა. მათ შორის საუკეთესომ 0.90 ქულა აიღო. ჩემიანებში საუკეთესომ — 0.82.

ამირანმა კართან რაც გააკეთა, ის არავის გაუზომავს. სამი სიტყვა დასჭირდა, ფული არ დახარჯა და ჩემი ერთი წინადადება ეყო.