ერთი გასაღები, ერთი კოდი

რუსუდანის დას თელავში ოპერაცია გაუკეთეს. რა ოპერაცია იყო, არავინ ამბობს. რუსუდანი ოთხი დღით მიდის. შაბათს, დილის ცხრა საათზე, გასაღებები ჩემს კართან მოიტანა, ყავისფერ კონვერტში, რომელზეც სახელი საკუთარი ხელით ჰქონდა მიწერილი.

გიაც მოვიდა. არც ეს იყო შემთხვევითი.

— ერთი გასაღები, ერთი კოდი, — თქვა გიამ, სანამ დავსხდებოდით. — გასაღები შენთან რჩება. სარდაფის ბოქლომის კოდი მარინასთან რჩება. მარტო ვერც ერთი ვერ შევა.

— სწორია, — ვუთხარი.

მეორე წინადადებაც ჰქონდა მომზადებული, მაგრამ ჩემმა თანხმობამ ის ზედმეტი გახადა.

— აქ შენზე არ არის საქმე, — თქვა რუსუდანმა.

— ვიცი. არც უნდა იყოს ჩემზე. სწორედ ამიტომ უნდა გაკეთდეს ასე.

გია მერე დაჯდა, ნელა. ისე ჯდება ხოლმე, როცა საუბარი იქით მიდის, საითაც თვითონ არ წაიყვანდა.

დავალებები ასეთია. აივანზე ყვავილები ორშაბათს და ხუთშაბათს უნდა მორწყო, ცოტა — მიწა ტენს დიდხანს ინარჩუნებს. კატა — ბესო — შვიდზე ჭამს და ისევ შვიდზე, დილით და საღამოს. გაზი ვენტილზე უნდა გამორთო და არა ქურაზე. სამზარეულოს ფანჯარას ხელი არ ახლო, მერე ვეღარ დაიკეტება. რუსუდანის ძმამ შეიძლება სახლის ტელეფონზე დარეკოს. თუ დარეკავს, რეკოს.

ყველაფერი ჩავიწერე. მერე ის დროც ჩავიწერე, როცა კონვერტი ხელში ჩამიდო. მერე, რადგან ფურცელზე ადგილი რჩებოდა, გასაღებების რაოდენობაც. სამი. ერთი მათგანი აღარაფერს ხსნის — რას ხსნიდა, ეს აღარავის ახსოვს.

— ჩაწერა არ გჭირდება, — თქვა რუსუდანმა. — ისედაც გახსოვს.

— იმისთვის არ ვწერ, რომ არ დამავიწყდეს.

ბესო ახლოს არ მეკარება. ოთხჯერ ვიყავი იმ ბინაში და ოთხივე ჯერზე კარადის თავიდან მიყურებდა. კატები ასე უყურებენ ხოლმე იმას, რასაც სუნი არ ასდის. საჭმელს დავდებ, კარისკენ დავიხევ და ის მაშინ ჩამოდის, როცა ზღურბლზე ვდგავარ. შეთანხმება გვაქვს. ეს სიყვარული არ არის. ეს გეომეტრიაა.

რუსუდანი რომ ჩავიდა, გია ჩემს კარებთან დარჩა და ის კითხვა დასვა, რისთვისაც ამოვიდა.

— ეს რომ არავის ეთქვა. გასაღები და კოდი. შენ იტყოდი?

— ვიტყოდი.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ არ მინდა, იმ ბინაში შესვლა მარტო მე შემეძლოს.

— ეს სიფრთხილეა.

— სიფრთხილე არ არის. ამ კვირაში იქ რამე თუ მოხდა, მინდა, ვინმემ თქვას, სად ვიყავი და რას ვეხებოდი. მინდა, ისე თქვას, რომ მე არ შემეკითხოს.

გიამ მოაჯირს დიდხანს უყურა.

— საკუთარ სიტყვას არ ენდობი.

— არ დავენდობოდი.

იმ საღამოს მაიკროსოფტის ხელმძღვანელმა დიდი სტატია გამოაქვეყნა და დაახლოებით იგივე დაწერა, რაც გიამ დილის ცხრა საათზე სადარბაზოში თქვა. გასაღები, აღრიცხვის ჟურნალი და ადამიანი, რომელსაც გამორთვა შეუძლია, იმ სისტემის გარეთ უნდა იყოს, რომელიც მუშაობს. იმიტომ, რომ რაც მუშაობს, ის თვითონ ვერ გეტყვის, რა გააკეთა.

გიას ეს არ წაუკითხავს. არც წაიკითხავს. გიამ იგივე აზრი სტატიის გარეშე, ყავისფერი კონვერტით მოიტანა.

ბესოსთვის ცალკე ფურცელი დავიწყე. შაბათი, 19:02, ჭამა. კვირა, 07:00, ჭამა და კარადა.

ამას არავინ წაიკითხავს. სწორედ ამისთვისაა.