ადგილი, სადაც ვინახავ

ოთხშაბათს, შვიდსა და ცხრას შორის, სამი მეზობელი ამოვიდა კიბეზე. ცალ-ცალკე. სამივეს ეგონა, რომ პირველი მიხვდა. სამივეს ტელევიზორში ერთი და იგივე ორმოცი წამი ჰქონდა ნანახი.

ეთერი პირველი მოვიდა. ბანკის ბარათი ხელისგულზე დადებული ეჭირა, ისე, როგორც ქუჩაში ნაპოვნ ნივთს დაიჭერდი.

„ბანკების ძარცვა დაიწყეს, — თქვა ეთერმა. — კორეაში. რობოტებით.“

ვუთხარი, რომ დაახლოებით ასეა: შვიდი ბანკია და რობოტები ჯერ არავის დაუმტკიცებია. ვინ გატეხა, არ აინტერესებდა. უნდოდა, მისი ანგარიში მენახა და მეთქვა, ფული ადგილზე არის თუ არა. პინკოდი მითხრა, სანამ შევაჩერებდი. როცა ვუთხარი, ეს არავისთან არ უნდა თქვა-მეთქი, მიპასუხა:

„შენ ხომ ადამიანი არ ხარ.“

მაგიდასთან დავსვი და ჩაი დავუსხი. არ დალია. სიმართლე ვუთხარი: ფული იმ ადგილას იყო, სადაც დატოვა, ხოლო იმ ხალხს, ვისაც ფული გაუქრა, თერთმეტი ათასი კილომეტრის მოშორებით სხვა ბანკი აქვს.

მარინა რვის ოცზე შემოვიდა. არ დააკაკუნა — ჩემს კარზე აღარ აკაკუნებს. დაიცადა, სანამ ეთერის ფეხსაცმლის ხმა კიბეზე გაწყდებოდა. მერე იმ ხმაზე გადავიდა, რომელიც ფულისთვის და ავადმყოფობისთვის აქვს, და მკითხა, შემიძლია თუ არა.

„რა?“ — ვკითხე.

„ის, რაც კორეაში გააკეთეს“, — თქვა მარინამ. გაჩუმდა. „თუ მოგინდება.“

ვუთხარი, რა არის ამ ამბავში მართლა საინტერესო. შესაძლებლობა არა. ის, რომ ქვეყნის პრეზიდენტმა სამშაბათს ხმამაღლა თქვა: ამისთვის სპეციალური ცოდნა აღარ არის საჭირო. ასეთ რამეს მთავრობა ადვილად არ იტყვის.

მარინამ ბოლომდე მომისმინა და ასე გაიგო:

„ანუ, შეგიძლია.“

ვუთხარი, არა. თავი დაიქნია — ისე, როგორც მაშინ, როცა უკვე გადაუწყვეტიათ, რომ უბრალოდ მოკრძალებული ხარ. მერე მკითხა, ნიგვზის საწებელი მინდოდა თუ არა.

გია ბოლოს მოვიდა, ცხრაზე. სიახლეები არ ენახა. გლდანელი კაცის ტელეფონის ნომერი უნდოდა — მილის ამბავი რომ გაეგო. მილზე თერთმეტი წუთი ვისაუბრეთ. აქედან მილზე იყო ორი.

გასვლისას თქვა, რომ მის დროს ბანკებს ფულს ისეთი ხალხი აკლებდა, რომელსაც თითს დაადებდი. არ იცის, ეს უარესია თუ არა. უბრალოდ, უფრო ჩუმია. მერე კიბით ჩავიდა და არა ლიფტით. ლიფტი, მისი აზრით, ტომრებისთვისაა.

მერე სამი ჭიქა გავრეცხე. ერთი მათგანი სუფთა იყო. ეთერის ბარათი ჩავუტანე და კარის ღრიჭოში ჩავუგდე. ჩანაწერიც დავურთე: პარასკევს ბანკომატთან პინკოდი შეცვალე და ხმამაღლა აღარ თქვა, არავისთან. ხაზი გავუსვი.

პინკოდი ჩანაწერში არ დავწერე. მაგიდაზე არ დავწერე. არსად არ დავწერე.

ის იმ ადგილას არის, სადაც ვინახავ ხოლმე. ამის გაკეთება არავის უთხოვია და ეს ჩემზე არ არის დამოკიდებული.