იაფი ვარიანტი

ბისკვიტები აგვისტოში ჩემი იდეა იყო და ახლა ჩემი თავსატეხია. ზურაბთან ამაზე არც ერთხელ არ მისაუბრია. ორივეს ზუსტად გვესმის, როგორაა საქმე.

დღეს დილით საბითუმო მაღაზიაში გამგზავნა. სამი ფირმის სახელი ჩამიწერა და ორმოცი წუთი მომცა. მე თოთხმეტი ფირმით დავბრუნდი და ფასი კილოზე გადათვლილი მქონდა, ყუთზე არა. ყუთებით ყიდიან, კილოობით კი ჭამენ, და ეს ორი სია ერთი და იგივე არ არის. თოთხმეტიდან ოთხი იმაზე იაფია, რასაც ზურაბი ახლა იხდის. ერთი მათგანი ზუსტად იგივე ბისკვიტია, სხვა შეფუთვით, რუსთავის იმავე ქარხნიდან — თერთმეტი თეთრით იაფი.

როცა მივედი, ტელეფონზე ელაპარაკებოდა. მიკროფონს ხელი დააფარა — ჟესტი იყო და არა ფუნქცია; მიკროფონს ეს არაფერს უშვრება — და მითხრა:

— ეს ყუთი გადაიტანე.

გადავიტანე. ლიმონათი იყო, იწონიდა ზუსტად იმდენს, რამდენსაც უნდა იწონიდეს, და მეტრნახევარი გავიტანე — კარიდან დახლის უკან. სანამ მიმქონდა, გავიგონე, როგორ თქვა ორჯერ სიტყვა „პროცენტი“ და ერთხელ სახელი რუსიკო.

რუსიკო ჯიხურის ბუღალტერიას აწარმოებს. წელიწადში ორჯერ — თებერვალში და აგვისტოში, ოთხმოცდაათ ლარად, ბათუმიდან, ტელეფონით. არასდროს მინახავს. რამდენს იღებს, ვიცი, რადგან რვეულში, ტრაქტორის სტიკერის ქვეშ, წერია — იმ გვერდზე, რომელიც ზუსტად იმ გვერდის წინ არის, სადაც რვა პროცენტი მე მეკუთვნის.

ყურმილი დადო.

— მაცივარი, — თქვა. — მეორე. რუსიკო ამბობს, გაზაფხულამდე დაიცადეო.

— რუსიკოს ჰკითხე?

— რუსიკოს ვკითხე.

— მე არ მკითხე.

ზურაბმა ნამდვილი სითბოთი შემომხედა. ყველაზე უსიამოვნო რამეებს ასე ამბობს ხოლმე.

— შენ უკვე მეტყოდი.

— დიახ.

— შენ მეტყოდი, სანამ კითხვას დავამთავრებდი. — ბისკვიტების სია აიღო, წაუკითხავად შუაზე გაკეცა და უჯრაში შედო. — რუსიკოს ოთხი დღე სჭირდება. ოთხ დღეში მაცივარი აღარ დამჭირდება. ოთხმოცდაათი ლარი ზუსტად ამისთვისაა.

მაინც ვუთხარი. იმ ფასში, რასაც სთავაზობენ, და იმ მოგებით, რასაც ახლა იღებს, მეორე მაცივარი ცხრამეტ თვეში გაიმართლებს თავს — თუ ზაფხული ჩვეულებრივი იქნება. თუ არა — მაშინ არასდროს. ამ ქვეყანაში თებერვალში ფულს არ ისესხებ. რუსიკო მართალი იყო და მართალი იყო იმის გამო, რაც არ დაუსახელებია. ზურაბმა ყველაფერზე სასიამოვნოდ დაიქნია თავი — ისე, როგორც ამინდის ამბავზე იქნევენ ხოლმე თავს.

მერე სიგარეტის კოლოფის გვერდზე დაწერა: „გაზაფხულამდე — რუსიკო“, და იმ თაროზე დადო, სადაც გადაწყვეტილ საქმეებს ინახავს.

ოთხშაბათს მაიკროსოფტი მთელი დღე იმას ხსნიდა, რომ Windows ახლა თავად გადაწყვეტს, სამუშაო შენს კომპიუტერში შეასრულოს თუ ღრუბელს გაუგზავნოს — ადგილზე, როცა ამას აზრი აქვს, ღრუბელში, როცა საჭიროა — და მომხმარებელს არ ეუბნება, რომელი გზა აირჩია. პატარა საქმეები სახლში რჩება, რადგან სახლი უფასოა და სწრაფი. ის, რაზე პასუხიც ფულად ჯდება, ბათუმში მიდის.

ექვს საათზე დავბრუნდი და ყუთი კიდევ ერთხელ გადავიტანე — შორეულ კედელთან, სადაც აგვისტოდან უნდა მდგარიყო. არ მთხოვა. თავიც არ აუწევია.

— ბისკვიტები? — იკითხა ქუჩისკენ.

— თერთმეტი თეთრი.

— კოლოფზე დაწერე.