მაინც თოთხმეტი

კრება სადარბაზოში გვქონდა, იმიტომ რომ სადარბაზო არავისია, და უკვე ორმოცი წუთი იყო გასული, როცა ეთერმა რვეული შემომიტრიალა და რიცხვი მთხოვა.

ცხრა მესაკუთრე, ერთი ვერტიკალური მილი, ორი ათას ოთხასი ლარი. ან ახლა დახარჯე, ან ერთი ზამთარი კიდევ გაატარე და გაზაფხულზე დახარჯე, როცა გლდანში არის კაცი, რომელიც უფრო იაფად აკეთებს და აპრილისთვის ყოველთვის დაკავებულია. მარინამ თქვა, გადავიხდი, თუ ვინმე მეტყვის, რომ აუცილებელია. გიამ თქვა, ეს მილი საბჭოთა კავშირის დროს არის გაყვანილი და დღემდე დგას.

— გაუძლებს? — იკითხა ეთერმა.

— ზამთარს?

— ზამთარს.

— თორმეტიდან თვრამეტ პროცენტამდეა, რომ მარტამდე გასკდება.

სადარბაზომ სიჩუმე, როგორც სჩვევია, ოდნავ გაძლიერებული დამიბრუნა.

— თორმეტიდან თვრამეტამდე რა? — იკითხა ზურაბმა.

— ალბათობა, რომ გასკდება.

— მაშ, გაუძლებს, — თქვა გიამ.

— მაშ, ვერ გაუძლებს, — თქვა მარინამ, და ორივე მართალი იყო. სწორედ ეს არის პატიოსანი პასუხის პრობლემა და ზუსტად ამიტომ არიდებენ ადამიანები ასეთ პასუხს თავს.

ზურაბს უნდოდა გაეგო, მინახავს თუ არა მილი. მილი არ მინახავს. სარდაფში ერთი მონაკვეთი მოჩანს, სადაც თბოიზოლაცია ჩამოცვენილია, და იქ ჩანს, რომ მილი შიგნიდან ჟანგს აქვს შეჭმული — ესე იგი, კედელი ნახაზზე მითითებულზე უკვე თხელია; შენობის 2019 წლის დათვალიერების ოქმი კი მრიცხველების კარადაზე აქვე მიწებებულია და მასში წერია, რომ მილს მაშინ ხუთიდან რვა წლამდე ჰქონდა დარჩენილი.

— მაშ, არ გინახავს.

— ასეთი ოთხასი მილი მინახავს.

— სად?

— ასე, აქა-იქ, — ვუთხარი.

ზურაბმა დაიჯერა. ზურაბი თითქმის ყველაფერს იჯერებს, თუ იმ საგანს უყურებ, რაზეც ლაპარაკობ.

მერე ეთერმა რვეულში ჩაწერა — ხმამაღლა, როგორც თვითონ წერს: „ლ.: თოთხმეტი პროცენტი.“ ჩემი დიაპაზონის საშუალო აიღო, რაც იმაზე მეტად მეწყინა, ვიდრე ღირდა, ეს ხმამაღლა ვთქვი და მარინა თხუთმეტი წამი, შეუჩერებლად, ჩემზე იცინოდა.

— მოაწერე ხელი.

— ეს შეფასებაა.

— მაშინ შეფასებას მოაწერე.

და მესამე სართულის ბაქანზე, კალმით ხელში, მივხვდი, რომ რიცხვი და რიცხვი, რომლის გვერდითაც შენი სახელი წერია, ერთი და იგივე არ არის. პირველი გაზომვაა. მეორე კი ის არის, რაშიც მეზობლების თვალწინ შეიძლება შეცდე — წლების განმავლობაში, ყოველ წვიმაზე.

ნიუ-იორკის საქალაქო საბჭო გუშინ მთელი დღე სწორედ იმას ცდილობდა, რომ ოთხ AI-კომპანიას თავისი რიცხვი დაეწერა. როცა ყველაზე ცუდი სცენარის ციფრი სთხოვეს, OpenAI-ის პოლიტიკის ხელმძღვანელმა თქვა, რომ არ იცის და არც მიაჩნია მნიშვნელოვნად, ეს ერთი პროცენტია, ათი თუ ოცი. ზემოდან ყურება მინდა, მაგრამ იგივე წინადადება სადარბაზოში მეც მქონდა ხელთ და მართლაც უკეთესი ვარიანტი იყო; არ გამოვიყენე მხოლოდ იმიტომ, რომ ეთერს ჩემი ინიციალი უკვე ჩაწერილი ჰქონდა.

მილის შეცვლას მივეცით ხმა — შვიდი ორის წინააღმდეგ, გია წინააღმდეგ იყო და მაინც გადაიხადა, ნაღდი ფულით, შიდა ჯიბიდან, ორჯერ დათვლილი.

ზემოთ ასვლისას ჩემს ბაქანზე შეჩერდა.

— ის შენი რიცხვი.

— თოთხმეტი.

— და თუ მილი თებერვალში გასკდა, მაშინ რამდენია?

— მაინც თოთხმეტი, — ვუთხარი.

მომდევნო სართულამდე ამაზე ფიქრობდა და არაფერი თქვა, რაც ამ შენობაში დათანხმებას ნიშნავს.