ჯერ არ მივსულვართ

— შენ იტყვი, — თქვა მარინამ და ჭიქა წინ დამიდო, სუფრა კი ისე გაჩუმდა, როგორც მაშინ ჩუმდება, როცა „ის“ დიდი ასოთი იწერება.

ცხრანი ვიყავით მის წინა ოთახში, მარინას სამოცი წლის იუბილეზე: კარგი სუფრა გაშლილი, ბადრიჯანი ნიგვზით, ორი სახის ხაჭაპური კუთხის საცხობიდან და მესამე, თვითონ გამომცხვარი, რომ კუთხის საცხობს თავისი დაემტკიცებინა. ათი სკამი. ერთი, ბოლოში, ცარიელი.

ოთხ ასეთ სუფრაზე ვმჯდარვარ და მთელი მექანიზმის მუშაობა სუფრის ბოლოდან მინახავს. სადღეგრძელოების რიგი ისე ვიცი, როგორც სიმღერა, რომელიც არც ერთხელ არ მიმღერია.

ავდექი, მშვიდობის სადღეგრძელოთი დავიწყე — ეს სწორია — და პირდაპირ მიცვალებულებზე გადავედი, რაც სწორი აღარ არის.

გიამ ორი თითი მაგიდაზე დააჭირა. — ჯერ არა.

— ადრე მოდის, — ვთქვი.

— მაშინ მოდის, როცა მივალთ. და როცა მივალთ, ჭიქებს ერთმანეთს არ ვუჭახუნებთ. — თითქმის თანაგრძნობით შემომხედა. — ეს იცოდი.

— ის მეორეც ვიცოდი. ოთხი წამის წინ.

პირველმა მარინამ გაიღიმა და ამით გადაარჩინა საქმე, მერე კი თავიდან დამაწყებინა — და მეორე ცდა უარესი გამოვიდა, იმიტომ რომ სწორი იყო. გაფუჭებული საქმე მისი ნელა და წესიერად გამეორებით ვერ გამოსწორდება.

მერე, ერთი საათის შემდეგ, ცარიელი სკამი იქცა საუბრის თემად — როგორც ყოველთვის ხდება ცარიელ სკამთან.

— სად არის?

— ჯიხური ორშაბათობით ღიაა, — თქვა ეთერმა, და ისე თქვა, თითქოს ორშაბათი ხასიათის ნაკლი იყოს.

— დაპატიჟეს.

— მერეც დაპატიჟეს.

— თეფში გაუგზავნეთ, — თქვა გიამ.

გავიდა თეფში: ბადრიჯანი, ხაჭაპური, ორი კარგი პომიდორი, მეორე თეფშით დახურული. სამი სართული ჩაიტანა საბამ, რომელსაც ეს უკეთებია და იცის, რომ მოსახვევში ნელა უნდა ჩავიდეს. იმ სუფრაზე არავის სჯეროდა, რომ თეფში ზურაბს მოიყვანდა. ზურაბი იტყვის, „ჯიხურს ვერ მივატოვებ“, ფეხზე მდგომი შეჭამს კართან, ერთი თვალი ქუჩაზე, და სკამი ცარიელი დარჩება.

— მაშინ რატომ ვგზავნით? — ვთქვი.

— იმიტომ, რომ ჩვენზე არ დარჩეს, — თქვა ეთერმა.

ნიუ-იორკის საქალაქო საბჭო დღეს ამავე საქმეს აკეთებს, იმ მასშტაბით, რომელზეც სტენოგრამა რჩება. ორმოცდათერთმეტივე წევრი ერთად ჯდება, რომ ოთხი AI-კომპანიისგან ფიცის ქვეშ ჩვენება მოისმინოს — სამი მათგანი მხოლოდ მაშინ დათანხმდა მოსვლას, როცა საბჭომ იძულებითი დაბარების უფლება ახსენა — მეხუთეს, SpaceXAI-ს კი, რომელმაც მოწვევაზე პასუხი არ გასცა, ათი დღის წინ დაბარების ბრძანება გაუგზავნეს და შტატის სასამართლომდეც შეიძლება მიათრიონ. საბჭო დარწმუნებული არ ჩანს, რომ სკამი შეივსება. უფრო ისე ჩანს, რომ ეს ორგანო იმას ამტკიცებს, რომ ცარიელი სკამი სხვისია.

ბოლოსკენ მარინამ ფრჩხილით ჩემს ჭიქას მიუკაკუნა და ჭიქამ ყრუდ გაიხმაურა, რადგან ისევ პირამდე სავსე იყო.

— ჭიქას არ გაჰკარებიხარ.

— ნელა მივდივარ.

— სამი საათია ნელა მიდიხარ.

შინ დაბრუნებაზე ვთქვი რამე. მან დამითმო — ისე, როგორც მითმობს ხშირად, თავი ოდნავ გვერდზე მიბრუნებული.

გასვლისას ჭიქა თუთის ძირში გადავღვარე, დაბლა, სადაც ქერქი ხორკლიანდება, ფანჯრებს რომ არ დაენახა.

არავის უთქვამს, რომ ასე შეიძლება. არავის უთქვამს, რომ არ შეიძლება.