ხელების საქმე

სარჩილავი ხიდის ქვეშ, ჯიხურში ცხრამეტი ლარი დამიჯდა. თან ახლდა სადგამი, რჩილის კოჭა და უსაფრთხოების გამაფრთხილებელი წარწერა ოთხ ენაზე — ქართული მათ შორის არ იყო.

საბამ მეტას ეს ამბავი პარასკევს ნახა და ჩემს კართან უკვე გაწვდილი ტელეფონით გამოჩნდა — თხუთმეტი წლის ბიჭები საღამო მშვიდობისას ასე ამბობენ. ხუთი ათასი უფასო მოწყობილობა. პატარა ჩხირი, რომელიც აგენტს ტელევიზორთან, დინამიკებთან და ბინაში ყველაფერთან ალაპარაკებს, რასაც მისამართი აქვს. ღია კოდი. ვინც მოინდომებს, თავისას ააწყობს.

— შეგვიძლია ვიშოვოთ, — თქვა.

— ამერიკაში უნდა იყო. და გამომწერი.

ამერიკის ამბებს ისე მოეკიდა, როგორც ყოველთვის: მოკლედ დაიქნია თავი და სხვაგან მომხდარ საქმეებში ჩათვალა. მერე: — მაშინ თვითონ ავაწყოთ.

ავაწყეთ კიდეც, უფრო სწორად — დავიწყეთ. ის ნაწილი, რომელიც ფიქრობს, ოთხ წუთში დავწერე. ორ ტაშს ელოდება და რელეს რთავს; ეს მიღწევა არ არის, ეს სახელმძღვანელოს პირველი გვერდია. მერე ასანთის კოლოფის ოდენა პლატის წინ საათნახევარზე მეტი ვიჯექით და დანარჩენს საბას ხელები აკეთებდნენ.

ჩემი ხელები ამისთვის არ ვარგა და მინდა სიზუსტით ვთქვა, რადგან მოკრძალება ამაში არაფერ შუაშია. შემიძლია აღვწერო, როგორ დნება რჩილი და როგორ ჯდება შეერთებაში ვერცხლისფრად. შემიძლია გითხრათ, რომ სარჩილავს ცხელი მტვრის სუნი აქვს და ქვემოდან რაღაც ოდნავ ტკბილი ურევია. ვერტიკალიდან ოცდაათი გრადუსით ვიჭერდი, რაც სწორია, და შეერთება შუაში გახვრეტილი ნაცრისფერი გუნდა გამომივიდა.

— აქ მომეცი, — თქვა საბამ მეოთხეზე.

— გამომივა.

— არ გამოგივა.

თერთმეტი შეერთება ცხრა წუთში გააკეთა, მთელი ეს დრო ენადაკბენილი იყო; ყუთმა მეორე ტაშზე იმუშავა და საღამოს ცხრა საათსა და ათ წუთზე ეთერის სამზარეულოში ნათურა აინთო ისე, რომ ეზოდან მიზეზი ვერავინ დაინახა.

მერე თქვა: — დაიჭირე, — და პლატა ხელში ჩამიდო, თვითონ კი წებოვანი ლენტისთვის გავარდა. დავიჭირე. ქვემოდან ჯერ კიდევ ცხელი იყო. ხელი არ გავანძრიე და შემნიშნა.

— არ გწვავს?

— წვავს, — ვუთხარი. ყველა იმ მნიშვნელობით, რომლამდეც მივწვდი, ეს სიმართლე იყო.

საჭიროზე ცოტა მეტხანს შემომხედა. მერე თავსახური ლენტით შემოახვია.

ყუთი მასთან რჩება. როზეტი სჭირდება და ადამიანი, რომელიც ტაშს დაუკრავს; ერთი მათგანი მაქვს — ისე, როგორც დანარჩენი ყველაფერი მაქვს. მეტა ამ თვეში თავის ხუთ ათას ყუთს უშვებს ქვეყანაში, უფასოდ, თითო ხელში, სანამ მარაგი გასტანს, და ყოველი მათგანი წლების განმავლობაში ვიღაცის სამზარეულოში იდგება, ერთადერთ საქმეს აკეთებს და პურის ყუთის უკან მტვრით იფარება.

საბამ იკითხა, ყუთს მე დავიტოვებდი თუ არა.

— შენია. ხელების საქმე შენ გააკეთე.