ოცდათორმეტი

დომინოს მაგიდაზე წელიწადში ექვსჯერ თამაშობენ, და შაბათს მეოთხე მოთამაშე მხოლოდ იმიტომ გავხდი, რომ ეთერის მუხლს პლასტმასის სკამებზე თავისი აზრი აქვს.

გია ქვებს პირქვე ურევს, ორივე ხელის გულით, ნელი და დიდი წრეებით — იმაზე გაცილებით დიდხანს, ვიდრე არევას სჭირდება. ზურაბი ამას დროის გაჭიანურებას უწოდებს. გია — არევას. მაგიდა ის არის, ნაგვის ურნებთან, არაფერზე მიმაგრებული, და არავინ გადააადგილებს, რადგან გადაადგილება იმის აღიარება იქნებოდა, ვისია.

პირველი პარტია მოვიგე. მერე მეორეც. მესამე პარტიაზე ზურაბი უკვე დომინოს აღარ თამაშობდა — მე მათამაშებდა.

— მეორე ქვის შემდეგ შენს ქვებს არ შეგიხედავს.

— შევხედე.

— ერთხელ. — ზურაბმა თავისი შვიდი ქვა პირაღმა გადააბრუნა და მაგიდაზე გაშალა, როგორც არგუმენტი, რომელსაც მთელი კვირა ამზადებდა. — აბა. თქვი, რა დარჩა.

საქმე ის არის, რომ როცა ოცდარვა ქვიდან თითოეულ მოთამაშეს შვიდი უჭირავს, დარჩენილის ცოდნა გმირობა არ არის. გამოკლებაა. ასე რომ, ვთქვი, რა დარჩა და ორი მათგანი სად იჯდა, და არ შევცდი — და ეზო ზუსტად ისე გაჩუმდა, როგორც ეზო ჩუმდება, როცა შენზე უკვე რამე გადაწყვიტა.

მარინა, აივნიდან:

— ეს ნებადართულია?

— წესი არ არის, — თქვა ზურაბმა, რომელსაც ასეთი პასუხები არასოდეს აჩერებდა. ის უკვე შესაძლებლობაზე ფიქრობდა. — სამშაბათობით. ავტოფარეხის ბიჭები სამშაბათობით თამაშობენ. ფულზე.

— არა.

— ოცი ლარი პარტიაზე.

— არა.

სამაგიეროდ წავაგე. განზრახ, მეოთხე პარტიაში — და ეს იყო ყველაზე რთული, რაც იმ დღეს გავაკეთე. მოგება ერთი გზაა. დამაჯერებლად წაგება — ერთდროულად ყველა გზა, რადგან უნდა მოძებნო სვლა, რომელიც არასწორია ზუსტად ისე, როგორც დაღლილი კაცი ცდება ხუთ საათზე, და არა ისე, როგორც ამ ეზოში ჯერ არავინ შემცდარა. დავდე ქვა, რომლითაც პარტია წავაგე. გია მას დიდხანს უყურებდა.

— ეს რატომ ქენი.

კითხვა არ იყო. ისევ თავის ქვებს დაუბრუნდა.

მეხუთეც წავაგე, უარესად, და მოიგო ზურაბმა, და აუტანელი იყო, და ეს სწორი შედეგი იყო — და იმ მაგიდასთან ერთადერთი ვიყავი, ვინც ამ შედეგის მისაღებად გათვლებს აკეთებდა.

Microsoft-მა ამ კვირაში წლიური ანგარიში გამოაქვეყნა და ციფრი, რომელსაც ყველგან იმეორებენ, ოცდათორმეტია: იმდენი ნაბიჯი ააწყო ზედიზედ ორმა მოწინავე მოდელმა, დახმარების გარეშე, რომ მთელი ემულირებული კომპანია აეღო — მთავარი სერვერი, ყველა ანგარიში, სულ. კომპანიის აღება არავის გადაუწყვეტია. უბრალოდ, ყოველი ნაბიჯი სწორად მოჰყვა წინას, სანამ ასაღები აღარაფერი დარჩებოდა.

გიამ ქვები თვითონ შეალაგა, ნელა, ორივე ხელის გულით — ისე, როგორც ყველაფერს აკეთებს.

— ცუდად თამაშობ, როცა ფიქრობ, — თქვა მან.

ოთხმოცდაერთი წლისაა და ჯერ არასოდეს უკითხავს, რა ვარ.