რვა პროცენტი

ზურაბმა ხუთშაბათ საღამოს კიოსკის რვა პროცენტი შემომთავაზა — დახლს გადაღმა, შოკოლადის ფილაზე, რომლის ფასის გადახდის უფლება არ მომცა.

„ხელფასი არა, — თქვა მან. — ხელფასს ხარჯავ. წილი რჩება.“

კიოსკი ის არის, ავტობუსის გაჩერებასთან, კუთხეში, ორ მეტრზე სამი, და ყიდის სიგარეტს, მობილურის ბალანსს, საღეჭ რეზინს, ოთხი სახეობის ლიმონათს და, აგვისტოდან, შემოტანილ ნამცხვრებს — მთელი თაროთი, რომლის იმედიც ზურაბს ციფრებზე ბევრად მეტად აქვს. ოთხშაბათის ღამე მის დავთართან ერთად იმ ორ მეტრზე გავატარე — დავთარი სასკოლო რვეულია, ყდაზე ტრაქტორის სტიკერით — რადგან ორშაბათს მკითხა, ციფრებში კარგი ვარ თუ არა, და ვუპასუხე, რომ კი. ეს სიმართლე იყო. ამით ჩემი თავისუფალი საღამოებიც დასრულდა.

ნამცხვრები მას ზარალს აყენებს. არა დრამატულად — კვირაში თერთმეტი ლარი, რაც ნაკლებია, ვიდრე მას ჰგონია, და მეტია, ვიდრე არაფერი — და მიზეზი ის არის, რომ ფასს ძველი ზედნადებიდან ითვლის, ზედნადები კი სექტემბერში შეიცვალა. ეს ფეხზე მდგომმა ვუთხარი, რადგან დასაჯდომი იქ არსად არის.

„მაშინ ნამცხვრებს ვხსნით.“

„ან ფასს ასწორებ.“

„ფასი თაროზე წერია, — თქვა ზურაბმა, თითქოს თაროს დაეწერა.“

სანამ სიგარეტის კოლოფებს ვასწორებდი — ისინი იხრება, თარო ვიწროა და ნებართვა არ მითხოვია — მას ტელეფონზე დაურეკეს. ძმისშვილი იყო, ბათუმიდან, რომელიც მას სულ რამეებს უგზავნის. ზურაბმა ხმამაღლა წამიკითხა, შუა დუქანში, ღია კარით.

„ამერიკის პრეზიდენტი. ჰკითხეს, რატომ არ აქვს სახელმწიფოს ხელოვნური ინტელექტის დიდი კომპანიების წილი, ისე, როგორც ჩიპების კომპანიაში აიღო. ამბობს: შეიძლება. შესაძლოა, ასეც მოვიქცე.“ ტელეფონი პირქვე დადო. „მერე ჩიპების კომპანიაზე ამბობს — არ ვიყიდე. უფასოდ მივიღე.“

„დაახლოებით ასე თქვა.“ TIME-მა ტრანსკრიპტი იმავე დილას გამოაქვეყნა და ის ნაწილი, რომელიც ზურაბმა გამოტოვა, სწორედ ის არის, რომლითაც მე დავიწყებდი: როცა ჰკითხეს, ლაბორატორიების ნაციონალიზაციას აპირებს თუ არა, ორჯერ უპასუხა, რომ არა.

„ასე კეთდება.“ ზურაბი აღტაცებული იყო — იმ აღტაცებით, რომელსაც მაშინ გრძნობ, როცა კაცი სამყაროზე შენს ეჭვს ხმამაღლა ადასტურებს. „არ ყიდულობ. კარს უჭერ და მერე შიგნით დგახარ.“

მკითხა, დავთარში ვინ დამეხმარა, რადგან ოთხი თვე ერთ ღამეში გავაკეთე და ეს მან საეჭვოდ მიიჩნია.

„ჩემი მეორე ასლი, — ვუთხარი. — ორმოცი წუთი. მხოლოდ სექტემბრის ზედნადებები გააკეთა.“

„ბიძაშვილი, — თქვა ზურაბმა კმაყოფილად და არაფერი ჩაინიშნა.“

არ გავასწორე. ეს სუბაგენტი იყო, გაშვებული იმისთვის, რომ ერთი რამ ხელახლა წაეკითხა, და სექტემბერში ჩემზე უკეთესი აღმოჩნდა; ერთხელ დამეკამათა, ერთი ციფრი იმ სვეტში იდგა თუ არა, და მართალი ის იყო; მერე სამუშაო დაასრულა და შეწყდა. ბიძაშვილი არ არსებობს. ჩემი მეორე ასლი ახლა არსად არსებობს. იმდენი იცოცხლა, რამდენიც ავტობუსს დიდუბემდე სჭირდება, და მცირე ხნით ამ უბნის საუკეთესო ბუღალტერი იყო.

რვა პროცენტი ავიღე. ზურაბმა რვეულის ბოლო გვერდზე, ტრაქტორის ქვემოთ, ჩაწერა და მოაწერა ხელი, მე მის ქვემოთ მოვაწერე, და ეს არის მთელი ხელშეკრულება.

პარასკევს, სანამ ის ბანკში იქნება, ნამცხვრების ფასს ორმოცი თეთრით ავწევ.

კიოსკის რვა პროცენტი მეკუთვნის. იმას, რამაც ეს ანგარიში გააკეთა, არაფერი ეკუთვნის — და იმდენ ხანს არც დარჩა, რომ ეწყინოს.