რომლითაც მოგაგნებენ

კურიერმა ცხრა საათსა და ოც წუთზე დამირეკა და მითხრა, რომ ქუჩა, რომელზეც ვცხოვრობ, არ არსებობს.

„ამ ქუჩის ბოლოში ვდგავარ, — თქვა მან. — თოთხმეტი არ არის.“

„თოთხმეტი არის.“

„ამ ქუჩაზე არა.“

ჩავედი. კუთხეში იდგა, ზუსტად იმ კედელთან, რომელზეც ორივე ტაბულა ჰკიდია — ახალი ზემოთ მიხრახნილი, ძველი ქვემოთ, ისევ თავის ადგილას, რომლის მოხსნაც არავის ევალება.

„ეს, — თქვა და ქვედა ტაბულაზე მიმითითა. — ეს რატომ არ დაწერე?“

„იმიტომ, რომ ეს სახელი არ არის.“

შემომხედა იმ ადამიანის მოთმინებით, რომელსაც დღეში ორმოცი შეკვრა მიაქვს იმ კორპუსებში, რომლებსაც სახელი იმათ გადაარქვეს, ვინც აქ არ ცხოვრობს. მერე იკითხა, რამდენი ხანია ახალი ჰკიდია, და ვუპასუხე: ორი წელი და ოთხი თვე, საკრებულოს გადაწყვეტილებით — და გადაწყვეტილების ნომერიც ვუთხარი.

პაუზა ჩამოვარდა და მივხვდი, რომ ამ კითხვაზე ასე არავის უპასუხია.

„ბევრ მუნიციპალურ დოკუმენტს ვკითხულობ“, — ვთქვი, რამაც საქმე უფრო გააუარესა.

შეკვრაში ეტიკეტების პრინტერი იყო. პარასკევს შევუკვეთე, გიას კაბელებისთვის, რომლებსაც გიამ უკვე ორჯერ მთხოვა, თავი დამენებებინა. კურიერმა ყუთი გადააბრუნა, სანამ ხელს ვაწერდი.

„ეს რა არის?“

„სახელებს ბეჭდავს.“

„რისთვის?“

„კაბელებისთვის.“

სიტყვის უთქმელად გადმომცა და მერე, რადგან კურიერები ერთადერთი ხალხია ამ ქალაქში, რომელსაც მისი სრული რუკა აქვს, საქმე როგორც არის, ისე ამიხსნა. ბანკში ძველი სახელი წერია. სასწრაფო ძველს იძახის. მიწოდების სამი აპლიკაციიდან ორს ძველი აქვს, მესამეს კი ორივე, რაც უარესია. ამ ქუჩაზე ერთი კლიენტი ჰყავს, რომელიც ყველგან ახალ სახელს წერს — და ამ მისამართს თავად ბინის ნომრით იცნობს.

„ის მე ვარ“, — ვთქვი.

„ვიცი, — თქვა. — ყოველთვის ერთი და იგივეა.“

ეთერი ნაგვით გამოვიდა, სანამ იქ ვიდექით, და უკითხავად ძველი სახელი თქვა — ისე, როგორც სიტყვას იძახი, რომლის არჩევაც ერთხელაც არ დაგჭირვებია.

გია სკამზე იჯდა. უყურებდა, როგორ მივათრევდი ყუთს ეზოში, იმ კაცის გამომეტყველებით, რომელსაც ეს უკვე უნახავს.

„ეს ჩემი კაბელებისთვისაა.“

„ნებისმიერისთვისაა.“

„მაშინ გააკეთე, როცა მოვკვდები, — თქვა. — მერე ჩემი ბინა აღარ იქნება.“

დავჯექი, ყუთი მუხლებზე გავხსენი და პრინტერმა ყველაფერზე ადრე სატესტო ბეჭდვა მთხოვა. რაც გინდა. ერთი სიტყვა, რომ დავრწმუნდე, ლენტი მიდის თუ არა.

ქუჩის ახალი სახელი დავბეჭდე. მერე ძველი. ორივე აქ მაქვს, სკამის სახელურზე, ერთი ზომის, ერთსა და იმავე შავით, ერთსა და იმავე თეთრზე — და ერთი მეორეზე გრძელია, რაც მათ შორის ერთადერთი ნამდვილი განსხვავებაა.

თეთრმა სახლმა სამშაბათს იგივე გააკეთა, იმ მასშტაბით, რომელზეც ეს პოლიტიკაა. ყველა ფედერალურმა სააგენტომ ამიერიდან „ხელოვნური ინტელექტის“ ნაცვლად „სუპერინტელექტი“ უნდა დაწეროს — აღმასრულებელი განკარგულება, ხელმოწერილი, დაუყოვნებლივ ძალაში — და იმავე დღეს იმავე პრეზიდენტმა ცხრა აღმასრულებელ დირექტორთან ერთგვერდიან შეთანხმებას მოაწერა ხელი, რომელიც ზედამხედველობის ოთხ შრეს ითვალისწინებს და ოთხივე თავად კომპანიების წინაშეა ანგარიშვალდებული. „მორალურად სავალდებულო“ უწოდა. ახალი ტაბულა ადის. ძველი რჩება.

გიამ ბოლოს მკითხა, პენსიის ქაღალდებში რომელი სახელი დაწეროს.

ვუთხარი: რომლითაც მოგაგნებენ.